Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Λ. ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ: Θέμα ημερών η καταιγίδα των νέων μέτρων


Μέσα στην εβδομάδα θα ανακοινωθούν τα οριστικά μέτρα που περιλαμβάνονται στο πακέτο ύψους 13,5 δισ. ευρώ τα οποία απαίτησε η Τρόικα ως απαραίτητη προϋπόθεση για να απελευθερώσει την δόση των 31,2 δισ. ευρώ, παύοντας – μέχρι νεωτέρας πάντα – τον θανάσιμο εναγκαλισμό της ελληνικής οικονομίας. Τα ποσά μάλιστα που έχει μπλοκάρει η Τρόικα, σύμφωνα με δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, Χρ. Σταϊκούρα, είναι πολύ περισσότερα και αγγίζουν τα 43,4 δισ. ευρώ. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται, πέραν των 31,2 δισ. που έπρεπε να είχαν δοθεί από το δεύτερο τρίμηνο, 5 δισ. επιπλέον από το τρίτο τρίμηνο και 7,2 δισ. ευρώ από το τέταρτο. Πρόκειται για χρηματοδοτήσεις που εντελώς αυθαίρετα και κατά παράβαση των συμφωνηθέντων πάγωσαν, οδηγώντας την ελληνική οικονομία στα πρόθυρα της ασφυξίας, έτσι ώστε να καμφθούν πιθανές αντιστάσεις στην επιβολή των νέων μέτρων και η κυβέρνηση να ευθυγραμμιστεί πλήρως με την Τρόικα. Ωμός, γκανγκστερικός εκβιασμός ήταν με άλλα λόγια και τίποτε παραπάνω…
Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των μέτρων (7,8 δισ. ευρώ) θα επιβαρύνει μισθωτούς και συνταξιούχους. Συγκεκριμένα τα 7,8 δισ. θα προέλθουν από περικοπές σε συντάξεις (4,9 δισ. ευρώ), μισθούς (1,7 δισ.) και επιδόματα (1,2 δισ.). Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης, τουλάχιστον οι ποιο γενναίοι που θα βρουν το κουράγιο να εκτεθούν στα τηλε-παράθυρα, δεν αποκλείεται να καμαρώνουν εμφανίζοντας ως τεκμήριο άσκησης κοινωνικής πολιτικής το γεγονός ότι γλίτωσαν τα επιδόματα των αναπήρων, μέχρι στιγμής τουλάχιστον… Επιπλέον 2 δισ. ευρώ θα προέλθουν από τη φορολογική μεταρρύθμιση και ειδικότερα τον αυξημένο φόρο που θα κληθούν να πληρώσουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες λόγω κατάργησης του αφορολόγητου ορίου που απολάμβαναν επί δεκαετίες. Το υπόλοιπο ποσό μέχρι να σχηματιστεί ο μαγικός αριθμός των 13,2 δισ. ευρώ θα προέλθει από περικοπές δημοσίων δαπανών και καταργήσεις υπηρεσιών που θα ανοίξουν τον δρόμο για τις απολύσεις, μέσω διαθεσιμότητας 30.000 δημοσίων υπαλλήλων. Από τα 13,2 δισ. ευρώ, τα 9 δισ. τουλάχιστον θα αφορούν περικοπές που θα γίνουν το 2013, οπότε και αναμένεται να κοπούν οριστικά τα δώρα Χριστουγέννων των 2,5 εκ. συνταξιούχων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και των 700.000 δημοσίων υπαλλήλων.
Παρότι οι κοινωνικές συνέπειες από την εφαρμογή αυτών των μέτρων θα είναι τεράστιες, εξαιρετικά αβέβαιο παραμένει το τελικό τους αποτέλεσμα στην δημοσιονομική ισορροπία, αν κρίνουμε από τις μέχρι τώρα αποκλίσεις που σε σταθερή βάση ανατρέπουν κάθε πρόβλεψη. Μέχρι στιγμής δηλαδή η αυξημένη φορολογία δε έχει οδηγήσει και σε αυξημένα φορολογικά έσοδα λόγω της ελεύθερης πτώσης των εισοδημάτων. Οι «αστοχίες» φάνηκαν για παράδειγμα πεντακάθαρα στα στοιχεία που έδωσε το υπουργείο Οικονομικών την Πέμπτη σχετικά με την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού κατά το εννιάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου, όπου τα δημόσια έσοδα αποτελούν για μια ακόμη φορά «μαύρη τρύπα» καταγράφοντας υστέρηση της τάξης του 1,3 δισ. ευρώ σε σχέση με τον στόχο που είχε τεθεί. Ακόμη όμως κι αυτά τα 12 δισ. ευρώ του ελλείμματος θα ήταν πολύ περισσότερα αν το δημόσιο πραγματοποιούσε ακόμη κι αυτές τις (σημαντικά μειωμένες) δαπάνες που είχε υποσχεθεί στο πλαίσιο του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ύψους 2 δισ. ευρώ, κι επίσης αν το δημόσιο είχε εξοφλήσει τους προμηθευτές του. Μόνο για παράδειγμα ο ΕΟΠΥΥ οφείλει, όπως αποκάλυψε ο πρόεδρός του, 2 δισ. ευρώ. Το έλλειμμα δηλαδή δεν τινάχτηκε στον αέρα επειδή το δημόσιο συνεχίζει την άτυπη στάση πληρωμών. Μοναδική εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα αποτελούν οι πιστωτές που το εννιάμηνο τους καταβλήθηκαν 10,6 δισ. ευρώ. Καλοπληρωτής αποδεικνύεται επομένως η χρεοκοπημένη Ελλάδα αν πρόκειται για τους δανειστές της…
Αβυσσαλέο ωστόσο αποδεικνύεται το κενό μεταξύ των αρχικών προβλέψεων και των πιο πρόσφατων εκτιμήσεων και σε ό,τι αφορά το δημόσιο χρέος. Το σημείο κλειδί εδώ είναι πως το πλάνο να φτάσει το χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020 – το όριο βιωσιμότητας – αποδεικνύεται …αεροπλάνο. Έτσι, με βάση στοιχεία του ΔΝΤ που περιλαμβάνονται στην φθινοπωρινή του έκθεση και δόθηκαν στη δημοσιότητα την Δευτέρα 8 Οκτωβρίου το χρέος το 2013 θα φτάσει το 181,8% του ΑΕΠ (κι όχι στο 167,3% όπως πρόβλεπαν τον Μάρτιο), το 2014 στο 180,2% (κι όχι 160,7%), το 2015 στο 174% (κι όχι 153,1%), το 2016 στο 164,1% (αντί 145,3%) και το 2017 στο 152,8% (αντί του 137,5%). Στο έδαφος αυτής της αποτυχίας το ΔΝΤ εμφανίζεται πρόθυμο μέχρι στιγμής να συναινέσει στην επιμήκυνση του προγράμματος που θα επιτρέψει να μετατεθεί για 2 ή 3 χρόνια αργότερα ο στόχος μείωσης του χρέους στο 120%. Η γενική διευθύντρια του οργανισμού, από το Τόκιο όπου πραγματοποιείται η ετήσια σύνοδος του οργανισμού, εμφανίστηκε δεκτική σε ένα νέο πρόγραμμα αναδιάρθρωσης που θα περιλαμβάνει μαζί με την επιμήκυνση και πρόσθετη χρηματοδότηση, υπό τον αυστηρό όρο φυσικά να εφαρμόζεται κανονικά το πρόγραμμα των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων. Κατηγορηματικά αντίθετος σε αυτή την προοπτική εμφανίστηκε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που απέρριψε κάθε συζήτηση επιπλέον έστω και έμμεσης χρηματοδότησης…

 (Πριν, 14 Οκτωβρίου 2012)

Αναρτήθηκε από τον/την leonidasvatikiotis στο 14/10/2012

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ: Η Χρυσή Αυγή και η σφαγή των ξένων νηπίων


Οι ιστορίες για την κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης έβριθαν στον Τύπο τον Σεπτέμβριο, όπως σε κάθε νέο ξεκίνημα μιας σχολικής χρονιάς. Αυτή τη φορά όμως, η εικόνα έμοιαζε πολύ πιο απογοητευτική. Διάβαζες για νηπιαγωγεία στη Σαλαμίνα, όπου το χαρτί υγείας το πρόσφεραν οι γονείς. Για χώρους στο Ηράκλειο, όπου έστελναν για εγγραφή παιδιά με ειδικές ανάγκες, χωρίς να υπάρχει ειδικός νηπιαγωγός. Για έλλειψη κτιρίων και νηπιαγωγών, για κλείσιμο παιδικών σταθμών και για «χιλιάδες παιδιά εργαζομένων που αποκλείστηκαν απ’ το δικαίωμα φύλαξης και σχολικής εκπαίδευσης». Η χώρα έμοιαζε έτη φωτός μακρία απ’ τις δεσμεύσεις της να παρέχει φροντίδα στο 90% των παιδιών από 3 χρονών μέχρι να πάνε στο δημοτικό και τουλάχιστον στο 33% των παιδιών κάτω των 3 ετών. Στην γκιλοτίνα του Μνημονίου είχαν τεθεί ακόμη και τα νήπια, με την πλήρη κατάρρευση της προσχολικής αγωγής, που ως μόνο ευνοημένο έχει την ιδιωτική εκπαίδευση.
Το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα τους. Επρόκειτο για το αποτέλεσμα μιας συντεταγμένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που, στα βήματα των προκατόχων της, εφάρμοζε με επιτυχία η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. Λίγο πριν από τις εκλογές, ο ίδιος ο πρωθυπουργός (κι απόφοιτος του Κολεγίου) είχε δώσει τις πρώτες ενδείξεις για τη στρατηγική που θα ακολουθούσε προκειμένου να καμφθούν τυχόν αντιδράσεις: Την επιστράτευση του ρατσισμού και την προώθηση κοινωνικού εμφυλίου. «Έχουν γεμίσει οι μετανάστες τα νηπιαγωγεία και οι Έλληνες δεν μπορούν να μπουν στον παιδικό σταθμό. Αυτό τέρμα», υποσχόταν, προπαγανδίζοντας τον πόλεμο μεταξύ των θυμάτων της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Λίγες μέρες αργότερα, τη σκυτάλη έπαιρνε ο Ηλίας Παναγιώταρος, απειλώντας ανοιχτά με εφόδους σε βροφονηπιακούς σταθμούς, για να πεταχτούν έξω τα παιδιά των «λαθρομεταναστών».
Τις τελευταίες μέρες, σε μια σπάνια έκφανση πολιτικής …συνέπειας, κυβέρνηση και Χρυσή Αυγή ήρθαν να κάνουν τις υποσχέσεις τους πραγματικότητα. Ο νεοναζί Παναγιώταρος ζήτησε με ερώτηση στη Βουλή να μάθει τον «ακριβή αριθμό» των αλλοδαπών βρεφών και νηπίων που εξυπηρετούνται από τους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς με κλήρωση. Και ο υπουργός Εσωτερικών, Ευρυπίδης Στυλιανίδης, έσπευσε να ζητήσει από τους δήμους τα στοιχεία, συντασσόμενος πλήρως με τις ρατσιστικά υποκινούμενες απαιτήσεις της μισαλλόδοξης δολοφονικής συμμορίας. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και ηχηρές, από μεμονωμένους παιδικούς σταθμούς, πολιτικούς φορείς και όργανα, όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ. Φυσικά, όχι μόνο διότι ο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων προβλέπει το δικαίωμα πρόσβασης «όλων των δημοτών και κατοίκων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, γλώσσας, φυλετικής ή κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν». Αλλά κυρίως γιατί μπροστά στη στόχευση των παιδιών, με αφορμή ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα, η μόνη αποτελεσματική λύση είναι η πάλη με αυτούς που το δημιούργησαν, τα ακροδεξιά τσιράκια και τα επαμφοτερίζοντα δεκανίκια της εξουσίας τους.

Αναρτήθηκε από τον/την leonidasvatikiotis στο 14/10/2012

(Πριν, 14/10/2012)

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Γιατί Βενιζέλος και Παπακωνσταντίνου έκαναν format το cd Λαγκάρντ;

Πανδωρικώς

 Του Κώστα Βαξεβάνη


Η ιστορία με το cd της Λαγκάρντ το οποίο θα μπορούσε να γίνει κυριολεκτικά χρυσό, αλλά Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος θέλησαν να το κάνουν format, είναι μια καθαρή πρόκληση για όλους. Θα ανεχθούν οι πολίτες αυτής της χώρας την υποκρισία που ξεπερνάει τα όρια ακόμη και αυτής της δυσώδους πολιτικής αυτοδικαιολόγησης και αγγίζει τις άνομες συναλλαγές; Θα δεχθούν τη διαμόρφωση ενός παραθεσμικού συστήματος εξουσίας, στο οποίο οι συνήθεις «σωτήρες» ψηφίζουν νόμους για να χαρίζουν Τράπεζες, να νομιμοποιούν Mall, να χαρίζουν σε εργολάβους και τη Siemens, αλλά δεν μπορούν να κάνουν ένα νόμο να αποκαθιστά την αδικία; Επικαλούνται γι” αυτό τα προσωπικά δεδομένα. Ποια προσωπικά δεδομένα αλήθεια; Μήπως είναι τα προσωπικά δεδομένα μιας συναλλαγής;
Φαίνεται βαρύ;
Ας δούμε λοιπόν τι έχει συμβεί. Ένας υπάλληλος της Ελβετικής HSBC, ο Ερβέ Φαλτιάνι, έφυγε από την Ελβετία με μια λίστα με χιλιάδες ονόματα Ευρωπαίων οι οποίοι είχαν καταθέσεις στην Ελβετία. Προφανώς δεν ήταν κάποιοι συνταξιούχοι, αλλά πολιτικοί, επιχειρηματίες και επίορκοι κρατικοί λειτουργοί. Ο Φαλτιάνι παρέδωσε τη λίστα στην Κριστίν Λαγκάρντ, τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, η οποία φρόντισε να του δώσει άσυλο. Με την λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και βέβαια η Γερμανία, κατάφεραν να εισπράξουν δισεκατομμύρια απαιτώντας από τους καταθέτες να αποδώσουν φόρους στο κράτος για να μην διωχθούν.
Αυτή η λίστα λοιπόν, δόθηκε και στου «Τιτανικού τον μάγκα» Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος την εποχή εκείνη έψαχνε εναγωνίως λεφτά από 70χρονους παππούδες, τυραννισμένους εργαζόμενους και άλλες κατηγορίες οι οποίοι δήλωναν πως «δεν τα φάγαμε» μαζί. Άλλωστε αυτό το αποδείκνυε και η ίδια η λίστα που είχε στα χέρια του ο Παπακωνσταντίνου. Αυτή η λίστα δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από την ελληνική κυβέρνηση όπως στα άλλα κράτη, γιατί λέει, είχε αποκτηθεί παράνομα όπως αποφάνθηκαν ο Παπακωνσταντίνου και ο κολοσσός της νομικής τέχνης Βενιζέλος. Έτσι αντί να αρχίσει έρευνα, οι δύο τους, κυκλοφορούσαν με ένα στικάκι με περίπου 2.000 ονόματα πιθανών φοροφυγάδων. Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα
1.Γιατί Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος οι οποίοι είναι ευθυγραμμισμένοι σε όλα με τη Γερμανία, ξέχασαν να ευθυγραμμιστούν σε αυτό;
2. Από πού και ως πού έβγαλαν το συμπέρασμα δυό πολιτικά πρόσωπα πως η λίστα ήταν παράνομη, από τη στιγμή που τους είχε παραδοθεί θεσμικά από ξένη κυβέρνηση στα πλαίσια διεθνούς συνεργασίας;
3.Ορίζουν ή όχι οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί και συγκεκριμένα ο 77/799 ΕΟΚ, τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις;
4. Γιατί δεν παρέδωσαν το υλικό αυτό στις εισαγγελικές Αρχές, όπως πρέπει να κάνει σύμφωνα με το νόμο κάθε Έλληνας ο οποίος έχει στην κατοχή του στοιχεία επιβαρυντικά για ανθρώπους που πιθανόν τελούν παράνομες πράξεις; Ο εισαγγελέας ήταν ο μόνος αρμόδιος να κρίνει.
5. Αν έστω και έτσι η χρήση της λίστας προσέκρουε στον νόμο περί προσωπικών δεδομένων, γιατί δεν άλλαξαν τον νόμο στο σημείο αυτό για να εισπράξουν; Γιατί άλλαξαν τόσους νόμους κάνοντας άλλους όπως αυτόν για το Fast Track,παραβιάζοντας μάλιστα συνταγματικές Αρχές, αλλά δεν μπορούσαν αυτόν;
6.Αν είναι παράνομη η λίστα ,δεν είναι παράνομη και η κατοχή της;
7.Τι έκαναν δύο υπουργοί τόσα χρόνια με ένα στικάκι με 2.000 ονόματα στην τσέπη;
8.Παρανόμησαν Λαγκάρντ και Μέρκελ αλλά οι δυό υπουργοί κρατούσαν αναμμένη την δάδα της φωτοβόλου τιμιότητας για να δουν πού ακριβώς θα προσαράξει ο ελληνικός Τιτανικός;
Νομίζω κανένας λογικός πολίτης αυτής της χώρας, όποιας πολιτικής τοποθέτησης, ακόμη και αυταπάτης, δεν μπορεί να σκεφτεί πως όλα αυτά είναι λογικά. Δεν πρέπει να σκεφτεί πως είναι λογικά. Κατά την άποψή μου οι δύο υπουργοί δεν είναι μόνο έκθετοι πολιτικά, δεν έχουν μόνο αποδείξει την σκοπιμότητά τους να υπηρετούν συμφέροντα, αλλά έχουν και ποινικές ευθύνες. Περιφρουρούν με κάθε κόστος τα «προσωπικά» τους δεδομένα που δεν είναι άλλα από τους ίδιους, τον κύκλο τους και τον τρόπο που πλουτίζει. Δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκάνδαλο, αλλά όπως και σε πολλά άλλα πράγματα, μπροστά σε μια παραθεσμική λειτουργία και ένα προσωπικό σύστημα εξουσίας που χρησιμοποιεί τους νόμους, δημιουργεί άλλους, για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Ανάμεσα μάλιστα στους νόμους είναι και αυτοί που τους παρέχουν το ακαταδίωκτο.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Λεωνίδας Βατικιώτης: Στα 13,5 δισ. ευρώ η «μπίλια» των νέων μέτρων κι ακόμη γυρίζει

 Λεωνίδας  Βατικιώτης
Η κατάσταση κι αν δεν έχει τύχει στους περισσότερους είναι οικεία σε όλους: Εντός του δωματίου στο νοσοκομείο κανείς δεν μιλάει για το μοιραίο που είναι θέμα μηνών αν όχι λίγων εβδομάδων. Εκτός του νοσοκομειακού δωματίου, αντίθετα, ο επερχόμενος θάνατος είναι το μοναδικό θέμα συζήτησης, όποτε έρχεται η κουβέντα στον …τυχερό. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την ελληνική οικονομία. Στην Ελλάδα, η συζήτηση περιστρέφεται σε αυτούς που θα πλήξουν τα νέα μέτρα ύψους 11,6 δισ. ευρώ κι εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου η μόνη διαφωνία αφορά το αν φτάνουν αυτά τα μέτρα ή, για να δείξουμε στους πιστωτές μας πόσο υπάκουοι είμαστε, μην τυχόν και χρειάζεται να ανακοινώσουμε κι άλλες, επιπλέον περικοπές μήπως έτσι μας λυπηθούν κι επιδείξουν λίγο οίκτο απέναντί μας. (Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η καλύτερη μοίρα γι’ αυτή τη χώρα θα ήταν αν τα δημόσια ταμεία εμφάνιζαν την πληθωρικότητα και την μοναδική ικανότητα «να ξαναγεννιούνται από τη στάχτη τους» που από γεννήσεως του ελληνικού κράτους είχαν η υποτέλεια κι η εθελοδουλία του πολιτικού προσωπικού…)
Εκτός Ελλάδας όμως η επικείμενη χρεοκοπία χαρακτηρίζεται από τον Τύπο και τους πολιτικούς ως βέβαιη (με απώτερο ζητούμενο να φτάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος στο 100% του ΑΕΠ ώστε να μπορεί με ασφάλεια για τους δανειστές μας να εξυπηρετηθεί στο μέλλον) όπως βέβαιη και θέμα χρόνου χαρακτηρίζαμε κι εμείς τη νέα χρεοκοπία στο Unfollow του Μαρτίου, όταν γράφαμε πως επίκειται νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Κι αυτό κόντρα στους πανηγυρικούς της κυβέρνησης που δια στόματος πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου τότε, χαρακτήριζε το PSI «στέρεο έδαφος» και καλούσε τον κόσμο να αποδεχθεί τους όρους της αναδιάρθρωσης, ως το αναγκαίο τίμημα για να ξεμπερδέψουμε μια για πάντα από το βραχνά του χρέους. Επίσης, για να μπορέσουμε να παραμείνουμε στο ευρώ…
Πέντε μήνες μετά, όταν οι περισσότεροι έλληνες πολιτικοί προσεύχονταν στην Μεγαλόχαρη να κάνει το θαύμα της και να μην έχουμε την τύχη του ευδρόμου Έλλη, τα σενάρια για μια νέα αναδιάρθρωση πραγματικά οργίαζαν και στο σύνολό τους αφορούσαν το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο. Θέμα καθόλου εύκολο καθώς το ιδιαίτερο στην σημερινή συγκυρία είναι πως το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους το οφείλουμε στον λεγόμενο επίσημο τομέα, δηλαδή κράτη – μέλη της ευρωζώνης, ΕΚΤ και ΔΝΤ και όχι σε ιδιώτες. Γι’ αυτό το λόγο κι η νέα αναδιάρθρωση ήδη χαρακτηρίζεται ως OSI (Official Sector Involvement) αντίθετα με την προηγούμενη, που είχε χαρακτηριστεί PSI (Private Sector Involvement) λόγω του ότι το κόστος από το κούρεμα τότε μεταφέρθηκε στον ιδιωτικό τομέα μιας και οι ιδιώτες κάτοχοι (τράπεζες, θεσμικοί) ήταν αυτοί που είδαν κυρίως την αξία των ομολόγων τους να απομειώνεται.
Τον Μάρτιο όμως η ΕΕ (μαζί με την διαγραφή χρέους 105 δισ. και το νέο δάνειο ύψους 130 δισ. που μας φόρτωσε, μένοντας να αποδειχθεί πώς βγήκαμε κερδισμένοι απ’ αυτή την πράξη…) λειτουργώντας ως στρατηγείο των πιστωτών, έκανε και κάτι ακόμη: κατ’ εξαίρεση της πάγιας οδηγίας της για ιδιωτικοποιήσεις παντού και πάντα, «κρατικοποίησε» το νέο δημόσιο χρέος της Ελλάδας, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή 220 – 230 δισ. ευρώ από το ελληνικό χρέος να είναι διακρατικό.
Κατά συνέπεια κάθε απόφαση για αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, δηλαδή για παραγραφή ενός ποσοστού της τάξης του 20% ή του 30% από τα χρήματα που οφείλουμε στα κράτη της ευρωζώνης θα πρέπει να δικαιολογηθεί στους ευρωπαίους πολίτες οι οποίοι ποτέ δεν έμαθαν ότι φεσώθηκαν για να σώσουν τις τράπεζές τους οι οποίες είχαν κερδίσει τα μέγιστα από τον δανεισμό του ελληνικού δημοσίου τα προηγούμενα χρόνια και τώρα, που τέθηκε εν αμφιβόλω η αποπληρωμή του χρέους, οι κυβερνήσεις τους αποφάσισαν να μεταβιβάσουν το χρέος αυτό στους λαούς. Το μόνο που κατάλαβαν οι περισσότεροι ευρωπαίοι φορολογούμενοι (με ευθύνη των κυβερνήσεών τους οι οποίες έκαναν τον παν για να κρύψουν ακόμη μια φορά ότι στήριξαν τις τράπεζες) ήταν πως χρεώθηκαν για να έχουν οι έλληνες παχυλές συντάξεις… Η ΕΕ κατ’ αυτό τον τρόπο καλλιέργησε τον εθνικισμό και το μίσος μεταξύ των λαών, φέροντας την ευθύνη για ένα πρωτοφανές στην μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης κλίμα εθνικών ανταγωνισμών που έχει δημιουργηθεί…
Οι μεγάλες τράπεζες τα έχουν ετοιμάσει όλα” για μια ακόμη φορά
Πριν δούμε όμως το τι θα γίνει έχει σημασία να εξετάσουμε το τι έγινε, κι αυτό για έναν απλό λόγο: επειδή διαγράφεται ζωντανή η απειλή το νέο κούρεμα που ήδη ετοιμάζεται («στα παρασκήνια οι μεγάλες τράπεζες τα έχουν ετοιμάσει όλα» έγραφε η ιταλική εφημερίδα Ρεπούμπλικα στις 14 Αυγούστου) να είναι εξ ίσου οδυνηρό κι εξ ίσου αναποτελεσματικό με το πρώτο, με αποτέλεσμα σε έξι ή οκτώ μήνες, εβρισκόμενοι μάλιστα σε ακόμη πιο οδυνηρή θέση, να κάνουμε την ίδια συζήτηση. Ένας είναι κατά βάση ο λόγος που απέτυχε η αναδιάρθρωση του Μαρτίου: το ότι έγινε με πρωτοβουλία των δανειστών.
Οι όροι δηλαδή υπό τους οποίους εφαρμόστηκε το «κούρεμα» δεν αποσκοπούσαν να ελαφρύνουν τον ελληνικό λαό από ένα δυσβάσταχτο χρέος, αλλά να εξυπηρετήσουν τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των πιστωτών, με αποτέλεσμα η ονομαστική μείωση του χρέους να καταλήξει σε μια επιπλέον επιβάρυνσή μας κατά 25 δισ. ευρώ μια και στον λογαριασμό, τότε που …γύριζε, μπήκαν και τα χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων ελληνικών τραπεζών! Δεν θα τις εξαγοράσουν βουτηγμένες στα χρέη οι Γερμανοί…
Το σημαντικότερο ωστόσο δεν είναι η αριθμητική του χρέους, αλλά η πολιτική οικονομία του, δηλαδή το τεράστιο κοινωνικό κόστος που καταβάλαμε: μείωση μισθών, ιδιωτικοποιήσεις, αυξήσεις σε τιμολόγια, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων είναι μερικοί μόνο από τους όρους που περιλαμβάνονταν στο δεύτερο μνημόνιο. Ακόμη επομένως και να πετύχαινε η αριθμητική του κουρέματος, να μειωνόταν πραγματικά δηλαδή στο τέλος της ημέρας το χρέος, το κοινωνικό κόστος που το συνόδευε έκανε απορριπτέα την αναδιάρθρωση.
Σε αυτό το πλαίσιο η βαθύτερη ύφεση της οικονομίας που ακολούθησε (βάθους 7% για φέτος, αντί για 4,5% όπως αρχικά υπολογιζόταν) και τώρα χαρακτηρίζεται ως αιτία των αποκλίσεων που κάνουν αναγκαία μια νέα απομείωση, δεν ήταν το απροσδόκητο παρα-προϊόν μιας οικονομικής πολιτικής, αλλά το από τότε προβλέψιμο και άμεσο αποτέλεσμα μιας οικονομικής πολιτικής εκδικητικής, που θα αποτρέπει άλλους λαούς και κυβερνήσεις από το να ζητήσουν κι αυτοί μείωση του χρέους τους, αλλά κυρίως ταξικής πολιτικής που εκμεταλλεύτηκε την κρίση χρέους για να εκθεμελιώσει ό,τι θεωρούσε επιζήμιο για τα συμφέροντά της και παρωχημένο με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς.
Εκτός Ελλάδας όλα τα ενδεχόμενα για την μορφή του «κουρέματος» είναι ανοιχτά (περιλαμβάνοντας από κούρεμα των ομολόγων των κεντρικών τραπεζών μέχρι παραγραφή μέρους των διακρατικών χρεών και αποπομπή της Ελλάδας από την ευρωζώνη «για να κάνει μια καινούρια αρχή» όπως έγραφε το περιοδικό Σπίγκελ) από τη στιγμή που επιτεύχθηκε το σημαντικότερο: να κερδηθεί χρόνος και να προλάβουν οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες που είχαν κυρίως ελληνικά ομόλογα στα χαρτοφυλάκιά τους να τα ξεφορτωθούν! Τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν, τα χρόνια αυτά που η Ελλάδα μάτωσε με το εργατικό δίκαιο να επιστρέφει στον 19ο αιώνα, δεν πήγαν επομένως χαμένα για τους Ευρωπαίους «εταίρους» μας.
Για μας ισοδυναμούν με καταστροφή από τη στιγμή που απωλέσαμε τα σημαντικότερα διαπραγματευτικά χαρτιά που διαθέταμε (σημαντική έκθεση ξένων τραπεζών στο ελληνικό χρέος) με αποτέλεσμα σήμερα κάθε είδους δημόσιο ταμείο (από τα ταμεία της κοινωνικής ασφάλισης μέχρι του κράτους) να είναι κενό. Παρόλα αυτά, ακόμη και τώρα, η μονομερής, παρά κι ενάντια στη βούληση των πιστωτών μας, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους και η ανάληψη του κόστους εξόδου από το ευρώ πάλι με όρους κυρίαρχου κράτους, με την ταυτόχρονη εθνικοποίηση των τραπεζών, μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα που έρχονται.
 
 Πηγή: Πριν, 30 Σεπτέμβρη 2012