Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Κώστας Μάρκου: O βάτραχος, ο σκορπιός και ο ΣΥΡΙΖΑ

Κώστας  Μάρκου
 
 
 
 H πρόταση νόμου του ΣΥ-ΡΙΖΑ-ΕΚΜ για μια «νέα σεισάχθεια», που πα­ρουσιάστηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο του, ΑΑ. Τσίπρα, την περασμένη Τετάρτη σε συνέντευξη Τύπου, περιλαμβάνει θετικά μέτρα διαγραφής των χρεών από στεγα­στικά και καταναλωτικά δάνεια προς τις τράπεζες, για οικογένειες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (το οποίο εκτι­μάται σε 15.073 ευρώ για τετραμελή οι­κογένεια), καθώς και μέτρα μείωσης των δόσεων ανάλογα με τη μείωση του εισο­δήματος.
Ωστόσο, εάν κάτι έχει μια γενικότε­ρη θεωρητική και άμεσα πολιτική σημα­σία για τη στρατηγική και τακτική της Αρι­στεράς απέναντι στην κρίση, είναι μια πα­μπάλαια αυταπάτη που επανέφερε ο Αλ. Τσίπρας, με αφορμή την παρουσίαση της πρότασης νόμου.
Βοθυτερος πολιτικός και κοινωνικός στόχος αυτής της πρωτοβουλίας, σύμφωνα με τον επικεφαλής του
ΣΥΡΙΖΑ. είναι η «αναζωογόνηση της οικο­νομίας με την αύξηση της δυνητικής κα­ταναλωτικής δαπάνης», ή όπως είπε στο κλείσιμο της παρουσίασης, «να υπάρξουν δηλαδή καταναλωτικές ανάσες, γιατί χω­ρίς αύξηση της ζήτησης και της κατανά­λωσης, δεν μπορούμε να βγούμε απ' αυ­τή την κρίση».
Πρόκειται για την επαναφορά μιας κλα­σικής κεϋνσιανής γραμμής, η οποία ιστο­ρικά ποτέ δεν απέτρεψε ούτε, πολύ πε­ρισσότερο, κατάργησε τις καπιταλιστικές κρίσεις. Απέτυχε και όταν εν μέρει επιχεί­ρησε να την εφαρμόσει ο Ρούσβελτ, το 1933- 38, απέτυχε ακόμη και στη «χρυσή εικοσαετία» 1950-70. όταν οι κυκλικές κρί­σεις έκαναν κανονικά την εμφάνιση τους, απέτυχε και στην αντιμετώπιση της δομι­κής κρίσης του 1973-75.
Ο κεϋνσιανός λέει: «Αν δεν αυξήσου­με τους μισθούς, δεν θα πωλούνται τα εμπορεύματα, άρα θα έχουμε μεί­ωση κερδών, μείωση των επενδύ­σεων και ύφεση». Και ανταπαντά ο νεοφιλελεύθερος: «Μα τι λες καη­μένε μου! Εάν αυξήσουμε τους μι­σθούς, θα μειωθούν τα κέρδη, θα μειωθούν οι επενδύσεις και έτσι θα έχουμε διαρκή ύφεση! Πρέπει να μειωθούν οι μισθοί για να έρθει η ανάκαμψη, οπότε πάλι θα μπο­ρούν να αυξηθούν». Και εδώ που τα λέμε, για τον καπιταλιστή που βλέπει τον εφιάλτη της χρεοκοπί­ας, η δεύτερη πρόταση είναι πολύ πιο ...πειστική.
Και οι δύο «γραμμές» δεν μπο­ρούν να αποτρέψουν την ύφεση, όχι γιατί δεν το θέλουν, αλλά γιατί δεν το μπορούν. Ας αφήσουμε τον Έρνεστ Μαντέλ να μας εξηγήσει γιατί: «Η αύξηση των οικογενειακών εισοδημάτων δεν δίνει πραγματικά "νέα ώθηση" στη συ­γκυρία (σ.σ., της κρίσης), παρά μόνο αν συνοδευτεί από μια αύξηση του ποσοστού κέρδους και από μια προοπτική γενικευ­μένης επέκτασης της αγοράς». Η δε μείω­ση των μισθών που υποστηρίζουν οι νεο­φιλελεύθεροι, δεν οδηγεί άμεσα, ούτε στο έναν, ούτε στον άλλον παράγοντα.
Και συνεχίζει ο Μαντέλ: «Η σύμπτω­ση αυτών των δύο παραγόντων εξαρτά­ται από τη συνδρομή πολλών και διαφό­ρων περιστάσεων. Επομένως, είναι αδύ­νατο να δημιουργηθεί την κρίσιμη στιγ­μή (σ.σ., εννοεί την ιστορική "στιγμή" της κρίσης) από το άλφα ή βήτα κυβερνητικό μέτρο (ή ιδιωτική συμφωνία). Απο δω πη­γάζει ο ανεξέλεγκτος χαρακτήρας του κύ­κλου» και γενικότερα, των κρίσεων. Πολύ περισσότερο, που η τωρινή κρίση δεν εί­ναι μια κλασική κυκλική κρίση, αλλά μια δομική κρίση, που συνδυάζεται με τη γε­νικότερη ιστορική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού.
Με μια μαρξιστικά επαναθεμελιωμέ-νη «κριτική της πολιτικής οικονομίας» των σύγχρονων κρίσεων, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα μπορούν να εξοπλι­στούν με αιτήματα τακτικής, τα οποία θα συγκρούονται με τους βασικούς «νό­μους», τάσεις και πολιτικές του κεφαλαί­ου. Και μόνο με την ταξική πάλη μπορούν να επιβάλουν μέτρα σε όφελος των εργα­ζομένων, τα οποία, όμως, θα μπορούν να «δικαιωθούν» τελικά με την επανάσταση προς τον κομμουνισμό της εποχής μας.
Τα κεϋνσιανά δόγματα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν μεταξύ άλλων και μια από τις αιτίες για τα γλυκερά όνειρα μιας ταξικής αρμονίας εντός του συστήματος.
Αυτά τα όνειρα, με τη σειρά τους, οδη­γούν στη διαρκή επίκληση του εφιάλτη των «κοινωνικών εκρήξεων», με τον οποίο ο Αλ. Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πιστεύουν ότι θα πείσουν το κεφά­λαιο και την τρόικα, σε μια Σύνοδο Κορυ­φής της EE «για το ελληνικό ζήτημα», να διαγράψουν μέρος του ελληνικού δημοσί­ου χρέους. Δεν διδάσκονται τίποτε από τον μύθο του Αισώπου για τον βάτραχο και τον σκορπιό;
(Όπου ο σκορπιός ζητά από τον βά­τραχο να τον μεταφέρει στην απέναντι όχθη του ποταμού, ο βάτραχος δέχεται διότι ο σκορπιός του υπενθυμίζει ότι εάν τον τσιμπήσει θα βουλιάξουν και οι δύο, πράγμα που ο σκορπιός τελικά το κάνει και όταν ο βάτραχος, τη στιγμή που βου­λιάζει, τον ρωτά «γιατί;», ο σκορπιός του απαντά «γιατί αυτή είναι η φύση μου!»).

Εφημεριδα ΠΡΙΝ 29/7/12


Σε τράπεζες και πιστωτές τα 30,4 από τα 31,3 δις της επόμενης δόσης!

Printer-friendly version
Λεωνίδας Βατικιώτης
Ως χρυσή ευκαιρία για να επιτευχθεί στην ελληνική οι­κονομία μια τομή βάθους, που θα ξεπερνάει τις συμβατικές υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από τις αναγκαίες εξοικονομή­σεις, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την υπό εξέλιξη εξέταση της οι­κονομίας από την τρόικα.
Δημοσίως μπορεί τα δάκρυα να περισσεύουν και η κυβέρνη­ση Σαμαρά να εμφανίζεται ότι πιέζεται και με το πιστόλι στον κρόταφο αναγκάζεται να επιβά­λει τα νέα μέτρα λιτότητας, αλ­λά η πραγματικότητα είναι τελεί­ως διαφορετική, όπως εύγλωττα μαρτυρά η απόφαση της κυβέρ­νησης να υπερβεί τις προτάσεις του ΚΕΠΕ, το οποίο από κυβερ­νήσεως Παπαδήμου ακόμη ετοί­μασε μια συνεκτική πρόταση πε­ρικοπών με το βλέμμα στη δόση του Αυγούστου.
Η κυβέρνηση Σαμαρά όμως θέλει κάτι παραπάνω, κατ' εφαρ­μογή της ρήσης «κάνουμε την κρί­ση ευκαιρία» που τόσο συχνά επι­καλείται όλα αυτά χρόνια ο νέος υπουργός Οικονομίας.
Το οικονομικό έγκλημα που συντελέστηκε την Παρασκευή το απόγευμα με επίκεντρο την Αγρο­τική Τράπεζα είναι πέρα για πέ­ρα ενδεικτικό για το τι σημαίνει στην πράξη «λιγότερο κράτος».
Η διάσπαση της Αγροτικής Τράπεζας σε κερδοφόρα και ζη­μιογόνα, με την πρώτη να περνάει στην προβληματική Τράπεζα Πει­ραιώς του Μιχάλη Σάλα, δίνοντας της το πολυπόθητο φιλί της ζωής κι η δεύτερη στους φορολογουμέ­νους, επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό και διευρύνοντας το δημοσιονομικό έλλειμμα, δεί­χνει επίσης και τι σημαίνει στην πράξη η ρήση «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία»: Εκμετάλλευση του καθεστώτος έκτακτης ανά­γκης που δικαιολογείται από την επίκληση της κρίσης δημόσιου χρέους και του καθεστώτος χρε­οκοπίας και επιτήρησης για ένα πλιάτσικο επικών διαστάσεων επί της δημόσιας περιουσίας που θα σώσει τον ιδιωτικό τομέα από τη χρόνια και δομική κρίση.
Για να μπορεί ωστόσο ο κάθε Σάλας να έχει να λαβαίνει, δεν αρκεί η μέχρι σήμερα αφαίμαξη. Το τρίτο Μνημόνιο, βάπτισμα του πυρός για την τρόικα εσωτερικού, θα δημιουργήσει νέες κοινωνικές ομάδες εξαθλιωμένων.
Με τα μέχρι στιγμής δημοσιεύ­ματα, οι πηγές από τις οποίες θα καλυφθούν οι νέες μαύρες τρύπες περιλαμβάνουν; Επιβολή πλαφόν στις κύριες συντάξεις τα 2.100 ευρώ και τα 300 ευρώ για της επι­κουρικές, αύξηση του ορίου ηλι­κίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, καθιέρωση πολύ αυστηρών εισο­δηματικών κριτηρίων για τη χο­ρήγηση 89 κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων που στην πράξη θα σημάνει την κατάργη­ση τους (με εξαίρεση τα επιδόμα­τα ανεργίας και το ΕΚΑΣ), νέες μειώσεις μισθών στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κα­θιέρωση πλαφόν τα 1.500 ευρώ σε ετήσια βάση για τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες που θα κα­λύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία, επιβολή διδάκτρων σε όσους φοι­τητές υπερβαίνουν το χρόνο των κανονικών σπουδών και άλλα πολλά που κινούνται στον δρόμο τον οποίο άνοιξαν όλα τα προη­γούμενα μνημόνια.
Αυτό ωστόσο που με επιμέ­λεια κρύβουν κυβέρνηση και τρόικα είναι ότι η περιβόητη δό­ση των 31,3 δισ. ευρώ που θα έρ­θει από τα κοινοτικά ταμεία, χά­ρη της οποίας θα υποστούμε τις νέες αιματηρές θυσίες, σχεδόν όλη θα κατευθυνθεί στους πιστωτές ή τις τράπεζες. Συγκεκριμένα, από τα 32,3 δισ. ευρώ που αναμέ­νονται (31,3 από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στα­θερότητας και 1 δισ. από ιδιωτι­κοποιήσεις) τα 23,8 δισ. θα Βάνε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, 4,6 δισ. για την πληρω­μή τόκων και ομολόγων (εκ των οποίων 3,1 δισ. για την εξόφλη­ση ομολόγων που έχει στο χαρ­τοφυλάκιο της η Ευρωπαϊκή Κε­ντρική Τράπεζα), 2 δισ. για την αποπληρωμή έντοκων γραμμα­τίων του ελληνικού Δημοσίου κι από τα «ρέστα», 1,3 δισ. θα κα­τευθυνθούν για την πληρωμή λη­ξιπρόθεσμων οφειλών του Δημο­σίου στον ιδιωτικό τομέα και μό­νο 600 εκ. ευρώ θα καταλήξουν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Για μια ακόμη φορά δηλαδή θα εξαθλιωθούμε, θα αποχαιρε­τήσουμε συντάξεις και περίθαλ­ψη για να γεμίσουν τα ταμεία πι­στωτών και τοκογλύφων με ζεστό χρήμα!
Η κατάσταση στην οποία έχου­με περιέλθει είναι τραγική γιατί ακόμη κι έτσι, ακόμη δηλαδή κι αν υλοποιηθούν τα μέτρα που ζη­τούν οι πιστωτές, η νέα χρεοκο­πία δεν θα αποτραπεί.
Η απροθυμία του ΔΝΤ να καταβάλει τη συμμετοχή του στην επόμενη δόση -έστω κι αν κατό­πιν διαψεύστηκε-, η επίσκεψη του Μπαρόζο στην Αθήνα που έθεσε την πολιτική ηγεσία προ των ευ­θυνών της, η μετάθεση της ημε­ρομηνίας εκταμίευσης της επόμε­νης δόσης για τις 14 Σεπτεμβρί­ου, αν μέχρι τότε δεν μεσολαβή­σει κάτι άλλο, το αίτημα τοπ ΔΝΤ προς την ΕΚΤ να δεχτεί ένα κού­ρεμα των ελληνικών ομολόγων και το σημαντικότερο, η πιθανό­τητα 90% που προέβλεψε η Σίτι-γκρουπ να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη, υπογραμμίζουν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Ότι αργά ή γρήγορα θα βρε­θούμε ενώπιον μιας νέας χρεοκο­πίας που εφόσον θα γίνει με τους όρους των πιστωτών, θα συνοδευ­τεί από φτώχεια και πείνα. Υπό αυτή την προοπτική δραματικών εξελίξεων που πλησιάζουν, απο­κτά τεράστια, ζωτική σημασία η επιθετική προβολή του αιτήματος παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους με ταυτόχρονη έξο­δο από το ευρώ, κι όλα αυτά υπό όρους κυρίαρχου κράτους.
Ταυτόχρονα, η εθνικοποίηση των τραπεζών, οι φραγμοί στην κίνηση των κεφαλαίων, ο διοι­κητικός καθορισμός της ισοτιμί­ας του νέου νομίσματος και πριν απ' όλα, η χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και μεροκάματα, μπο­ρούν να αποτελέσουν ένα ασφα­λές ανάχωμα στην επίθεση του κεφαλαίου.
Η άλλη λύση είναι ο σημερινός εφιάλτης χωρίς τέλος...
*Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 29/07/12, με πρωτότυπο τίτλο: ''ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Δραματικές περικοπές για το λαό, δώρα για το κεφάλαιο''

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- Συγκέντρωση στήριξης των εργατών της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ- Ο αγώνας συνεχίζεται


Πραγματοποιήθηκε χτες, 11/07/12, με επιτυχία η συγκέντρωση που συγκάλεσε το Σωματείο εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική με σκοπό τη στήριξη και την αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων. Περισσότεροι από 120 εργαζόμενοι και άνεργοι, από δεκάδες εργασιακούς χώρους από τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο, αλλά και...
σωματεία και συλλογικότητες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος παρευρέθηκαν για να δηλώσουν την υποστήριξη τους.

Οι εργαζόμενοι του εργοστασίου παρουσίασαν το χρονικό του αγώνα, που διαρκεί ήδη 14 μήνες, καθώς και το σωματείο, που λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και με τακτικές γενικές συνελεύσεις. Παρουσίασαν, επίσης, και ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα και σχέδιο, για τον τρόπο μέσα από τον οποίο σκοπεύουν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους, καθώς και τους βασικούς άξονες λειτουργίας.

Η συνέλευση κατέληξε με τη συγκρότηση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Το πλαίσιο της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ταυτίζεται με τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων που είναι:

Να περάσει το εργοστάσιο στα χέρια των εργαζομένων.

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων για την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, ως μόνη λύση για να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων.

Στηρίζουμε το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που μέσα από δύσκολες συνθήκες, απλήρωτοι από τον Μαίο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης, παλεύουν να διατηρήσουν το εργοστάσιο ζωντανό και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται να κάνουν πράξη πως εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς αφεντικά.
Αγωνιζόμαστε μαζί τους να αποδείξουμε πως αν δεν μπορούν αυτοί, τότε εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς, και θα τα καταφέρουμε!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΤΤΌΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Καλούμε όλα τα σωματεία, όλες τις εργατικές κινήσεις και σχήματα, τις συνελεύσεις γειτονιάς, όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους της πόλης να στηρίξουν με κάθε μέσο τον δίκαιο αγώνα των εργατών. Να πλαισιώσουν την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και τον κοινό μας αγώνα.

Καλούμε σε νέα συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης την (Ολύμπου & Αριστοτέλους) για να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα μας.

ΠΗΓΗ: Ο ΕΡΓΑΤΗΣ

ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ: Για ένα λαϊκό μέτωπο σωτηρίας


του
Ευτ. Μπιτσάκη*
Από Θεού άρξασθε: Κρίση παγκόσμια, δομική. Ελληνική ιδιομορφία: η χώρα εκποιείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης μας (κομπραδόρικης, υποτελειακής, εθνοπροδοτικής).

(…) Ποια δύναμη μπορεί να οργανώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα αντίστασης στο νέο καθεστώς υποτέλειας, με προοπτική τον... σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας;
Προφανώς: Η Αριστερά! Ποια Αριστερά; Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες, διάσπαρτες αριστερές δυνάμεις.

Η καταστροφή προχωρεί με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Στο άμεσο μέλλον θα υπάρξουν ξεσπάσματα των αγανακτισμένων. Θα μπορέσει η Αριστερά να συμβάλει στη μετατροπή του αυθόρμητου σε συνειδητή δράση με καθορισμένο στρατηγικά στόχο; Ποιος θα έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος;Σήμερα η αστική τάξη μας, «από κοινού συμφέροντος με τους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού-διεθνικού κεφαλαίου», έχει αποδεχτεί ένα νέο καθεστώς υποτέλειας: Εκποίηση της εθνικής ανεξαρτησίας, εκποίηση του δημόσιου πλούτου, αστική δημοκρατία που μεταλλάσσεται σε αυταρχική, εντολοδόχο ξένων δυνάμεων.

Νέο ΕΑΜ λοιπόν; Λέγεται και αυτό. Όμως, ας το ξαναπώ: κανείς Άρης δεν θα πάρει σήμερα το καριοφίλι του ν’ ανέβει στο Βελούχι. Τότε κυρίαρχο ήταν το εθνικό. Το ταξικό δευτερεύον, λειτούργησε στα πλαίσια του εθνικού. Σήμερα, κυρίαρχο είναι το ταξικό. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση. Η άρση αυτής της αντίθεσης προϋποθέτει την άρση τηςκυρίαρχης. Σήμερα, σε σύγκρουση με τον αντιδραστικό εθνικισμό και τον αναδυόμενο νεοφασισμό, η Αριστερά οφείλει να προτάξει το σύνθημα για ένα νέο, διεθνικό πατριωτισμό.

«Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» τραγουδούσαμε πριν από 70 χρόνια ΕΠΟΝίτες και ΕΑΜίτες. Πανανθρώπινη λευτεριά σήμαινε τότε, έστω και αν δεν λέγονταν ρητά, το κοινό κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας. Σήμερα, παρά τις ήττες και την καταστροφή, ο σοσιαλισμός παραμένει η μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας. Σοσιαλισμός με το κομμουνιστικό κίνημα σε παρακμή; Ας θυμηθούμε όμως τη διαλεκτική της στρατηγικής και τακτικής: ευλυγισία στους άμεσους, επιτεύξιμους στόχους, ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό. Που σημαίνει: συνεργασία, κοινή δράση, σε ένα, δύο, τρία άμεσα ζητήματα. Συνεργασία με δυνάμεις που θα μας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργασία με τους ρεφορμιστές και άλλες ασταθείς δυνάμεις, σε επιμέρους στόχους (Λένιν). Αλλά τότε οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις δεν υπάρχει κίνδυνος να αφομοιωθούν, ειδικά σήμερα από τη σοσιαλδημοκρατία; Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Αλλά οι συνεπείς επαναστατικές δυνάμεις έχουν να επιλέξουν: Συμμαχία με τον εαυτό τους; ιδεολογική «καθαρότητα» , αναχωριτισμό ή, αν έχουν τα κότσια , αν έχουν αυτοπεποίθηση, να συμβάλουν κριτικά και πρακτικά στη ριζοσπαστικοποίηση του πολύμορφου, αναπτυσσόμενου κινήματος των μαζών: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Ο άμεσος στόχος

Να περάσουμε λοιπόν στα του οίκου μας. Υπάρχει σήμερα επαναστατική κατάσταση στη χώρα; Οχι! Ποιος θα έπρεπε λοιπόν να είναι ο άμεσος στόχος; Μέτρα για να μην πεθάνουν τα θύματα της κρίσης. Αρνηση πληρωμής του χρέους. Εκδίωξη της τρόικας. Προοδευτική ανασυγκρότηση της οικονομίας; Αν αρκεστούμε σε αυτό το ελάχιστο, που και αυτό είναι δύσκολα επιτεύξιμο σήμερα, τότε πρόκειται για καθαρό ρεφορμισμό: όμως αυτός ο άμεσος, τακτικός στόχος, πρέπει να αποτελέσει «στιγμή» μιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας που μέσα από την επίτευξη ενδιάμεσων στόχων, θα οδηγεί στο σοσιαλισμό.

Ποιοι θα μπορούσαν σήμερα να είναι οι ενδιάμεσοι στόχοι;Ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα; Ένας από αυτούς: έξω από το ευρώ.Έξω από την Ε.Ε. Εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι υπέρ της εξόδου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του ευρωκομμουνισμού, είναι υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ε.Ε., με στόχο το μετασχηματισμό της σε «Ευρώπη των Λαών». Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη θέση δεν έχει θεμελιωθεί συγκεκριμένα, επιστημονικά.

Μήπως λοιπόν το όλον ερώτημα τίθεται λανθασμένα; Στην εποχή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στην Ευρώπη του κεφαλαίου, η απάντηση της Αριστεράς πρέπει να είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος, με ό,τι νέους ανταγωνισμούς θα γεννούσε μια τέτοια επιστροφή στον 190 αιώνα; Ειδικά η ελληνική οικονομία θα είναι βιώσιμη κόβοντας τις οικονομικές σχέσεις και την τεχνολογική εξάρτηση από τις χώρες της Ευρώπης; Μήπως στόχος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς πρέπει να είναι οι ενωμένες σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης; Στόχος που θα επιτευχθεί με το συντονισμό του ευρωπαϊκού εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό, επειδή προϋποθέτει την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την κοινή δράση και τους κοινούς στόχους του εργατικού κινήματος των λαών της Ευρώπης. Το ερώτημα φαίνεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που σήμερα είναι ουτοπία, μπορεί να αποτελέσει την πραγματικότητα του αύριο. Ας θυμηθούμε λοιπόν και τη διαλεκτική δυνατότητας και πραγματικότητας, τη διαλεκτική του δυνάμει και του ενεργεία που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Αριστοτέλη, αναπτύχθηκε από τον Χέγκελ και εμπλουτίστηκε με υλιστικό περιεχόμενο από τον Μαρξισμό και τις σημερινές επιστήμες, φυσικές και κοινωνικές.

Λοιπόν: Κοινή δράση για άμεσους στόχους, κοινό μέτωπο σωτηρίας από ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ανένταχτους, κινήματα, τοπικές οργανώσεις, ως πρώτο βήμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας μας; Αλλά οι ριζοσπάστες δεν κινδυνεύουν να αφομοιωθούν από την αριστερίζουσα σοσιαλδημοκρατία; Τι λένε λοιπόν οι «αρμόδιοι»; Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμαχώντας λοιπόν με τον εαυτό του, επιμένοντας ότι τίποτα καλό δεν θα υπάρξει για «τον λαό» στα πλαίσια του καπιταλισμού, συμμαχώντας με τον εαυτό του και μόνο, θα κάνει όπως ελπίζει, ένα άλμα από το κενό του σήμερα, στο κενό της αόριστης «λαϊκής εξουσίας». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τη σειρά της, θέτει ως όρο συνεργασίας την έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. Αρνείται τη συνεργασία στο όνομα του μεσοπρόθεσμου στόχου. Και παραπέρα. Στο χώρο αυτό κυριαρχεί η άποψη ότι μια τέτοια στνεργασία θα είχε ως συνέπεια να αφομοιωθούν επαναστατικές δυνάμεις, από τη σοσιαλδημοκρατία, ειδικά από τη δεξιόστροφη ηγεσία του ΣΥΝ.
Τόσο τρομερός είναι λοιπόν αυτός ο ΣΥΝ και ο Σύριζα και τόση λίγη εμπιστοσύνη έχουν οι οπαδοί της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δυνάμεις τους και στη δύναμη των επιχειρημάτων τους; Τόσο πολύ αγνοούν τη δύναμη της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ; Τι είναι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ; Το άμεσο πρόγραμμα του είναι ρεφορμιστικό. Υπάρχει όμως ρεφορμισμός και ρεφορμισμός. Κατ’ αρχήν, στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, πολλάκις διατυπωμένος προφορικά και γραπτά είναι ο σοσιαλισμός: «σοσιαλισμός με δημοκρατία», πλεονασμός έστω ο δεύτερος όρος, σοσιαλισμός σχεδόν εξίσου αόριστος με τον σοσιαλισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αλλά: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια παγιωμένη κατάσταση; Ακόμα χειρότερα: βαδίζει προς την αγκαλιά της σοσιαλδημοκρατίας; Θα γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Οι Κασσάνδρες ξεχνούν και στην περίπτωση αυτή τη διαλεκτική: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολυτασικό μόρφωμα. Πεδίο δυνατοτήτων. Υπάρχει η δεξιόστροφη τάση. Αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ενταγμένοι ή τον ψηφίζουν αγωνιστές της Αντίστασης, του εμφυλίου, της ΕΔΑ, των Λαμπράκηδων, του αντιδικτατορικού κινήματος, των μετέπειτα κοινωνικών αγώνων. Που θεμελιώνεται λοιπόν η άποψη της σύγχρονης Κασσάνδρας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει το Νέο ΠΑΣΟΚ, η σημερινή σοσιαλδημοκρατία;

Το ΚΚΕ θεωρεί κύριο εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορέσει ποτέ να θεραπευτεί από την κατα-στροφική ασθένεια του πλέγματος σεχταρισμού – οπορτουνισμού; Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα ξεπεράσει την επαναστατική ρητορεία, και θα θελήσει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αριστερές δυνάμεις; Θα προσπαθήσει, με τις μικρές δυνάμεις της να συμβάλει δημιουργικά στην περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ; Θα θυμηθεί ότι ο ταξικός αγώνας δεν κρίνεται κυρίως από τις επιλογές των ηγεσιών, αλλά από την κίνηση των μαζών;


Ενιαίο επαναστατική διαδικασία, αλλά με ποιες δυνάμεις;

Λοιπόν: Ενιαία επαναστατική διαδικασία με στόχο το σοσιαλισμό. Με ποιες δυνάμεις; Ας δούμε τι έλεγε τότε ο Λένιν: «Μόνο με την πρωτοπορία δεν μπορούμε να νικήσουμε. Δεν θα ήταν απλώς ανοησία αλλά έγκλημα, να ρίξουμε μόνη την πρωτοπορία στην αποφασιστική μάχη, προτού όλη η τάξη, προτού οι πλατιές μάζες να έχουν πάρει θέση ή ανοικτής υποστήριξης ή ευμενούς ουδετερότητας» (Λένιν, Άπαντα, Σύγχρονη Εποχή, σ.-41, σ.-68). Η ηγεσία του ΚΚΕ ίσως έχει διαβάσει Λένιν. Αλλά, επί του παρόντος, πρέπει να τον θεωρεί οπορτουνιστή.

Οι δεινοί, πράγματι δεινοί ρήτορες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ξέρουν τα κλασικά γράμματα. Όμως, επί του παρόντος, δεν τολμούν να βγουν από τον κόσμο των «καθαρών ιδεών»: της κατά Μαρξ, ιδεολογίας. Αλλά: το πρόβλημα είναι στενά πολιτικό και η πολιτική της Αριστεράς είναι απλά εμπειρισμός; Ας θυμηθούμε τον ασπάλακα του Μαρξ, που υπομονετικά σκάβει κάτω από την αστική κοινωνία, προετοιμάζοντας την επαναστατική ανατροπή. Και ας θυμηθούμε τον Γκράμσι και την έννοια της ηγεμονίας: «Το θεωρητικό και πρακτικό αξίωμα της ηγεμονίας, δηλαδή η δυνατότητα μιας τάξης να διευθύνει το σύνολο της κοινωνίας, την οργάνωση και την συναίνεση της ηγεμονίας της, αυτό που είναι το περιεχόμενο της έννοιας της ηγεμονίας, έχει μια γνωσιοθεωρητική εμβέλεια». Για τον Ιταλό κομμουνιστή ηγέτη, η πολιτική συνδέται οργανικά με την φιλοσοφία: Θεμελιώνεται φιλοσοφικά, και αναδραστικά έχει μια φιλοσοφική εμβέλεια.

Αντίστοιχα, και κατά συνέπεια, στόχος του σοσιαλισμού δεν πρέπει να είναι απλώς η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η φτωχή αυτή, οικονομίστικη αντίληψη εφαρμόστηκε (στο βαθμό που εφαρμόστηκε) και απέτυχε. «Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος». Το χριστιανικό αυτό αξίωμα, πρέπει να ισχύσει κατά μείζονα λόγο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, που δεν υπόσχεται την ευτυχία στο επέκεινα αλλά εδώ, στη μικρή γη, όπου όπως έλεγε ο νεαρός Μαρξ, «η ύλη άρχισε να σκέπτεται», να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Ο πρώην «υπαρκτός σοσιαλισμός», πρόσφερε στους πολίτες του «τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας» (κατά πως λέει ο Ελύτης). Αλλά σοσιαλισμός σημαίνει ριζική αναμόρφωση της κοινωνίας.

Ο Μαρξισμός λοιπόν, εξ ορισμού, έχει μια βασική συνιστώσα: να συγκροτήσει μια ενδοκοσμική ηθική, ιστορική άρνηση του ηθικού κενού του καπιταλισμού. Και τώρα τι; Στις επόμενες εκλογές, που ίσως γίνουν σύντομα, θα κατορθώσει η Αριστερά μας να συγκροτήσει ένα μέτωπο σωτηρίας με θεμέλιο ορισμένα άμεσα αιτήματα; Θα ανοίξει, ταυτόχρονα ένα δημόσιο, ανοικτό διάλογο για τους μεσοπρόθεσμους στόχους και για τον σοσιαλισμό; Και θα θελήσει να θέσει ως βασικές αξίες του μέλλοντος τον πολιτισμό και μια νέα εγκόσμια ηθική, ελπίδα και κίνητρο για την κοινωνική δημιουργία;

Τέλος: Μια μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς θα έχει να αντιμετωπίσει την επίθεση και το ψεύδος των μηχανισμών της αστικής τάξης. Θα αρχίσει λοιπόν η Αριστερά μας να προετοιμάζεται οργανωτικά, πολιτικά, ιδεολογικά και ηθικά, για την σύγκρουση που επίκειται;


* Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας.

 

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Βιομηχανική Μεταλλευτική: Οι εργαζόμενοι παίρνουν το εργοστάσιο στα χέρια τους



tromaktiko698.jpg



Καλοκαίρι 2012 στην Θεσσαλονίκη του Μνημονίου και της ανεργίας και ενώ η ειδησεογραφία έχει να σου πει μόνο δυσάρεστα (και άλλες αυτοκτονίες, η ανεργία σπάει νέα ρεκόρ, νέες περικοπές, η κυβέρνηση ξεπουλά τον δημόσιο πλούτο κ.α.) ξαφνικά ακούς την είδηση ότι οι 70 περίπου εργαζόμενοι του εργοστασίου Βιομηχανική Μεταλλευτική, που εδώ και 14 μήνες είναι απλήρωτοι, αποφάσισαν να αυτοδιαχειριστούν το εργοστάσιο.  Αποφάσισαν ότι αντί να παρακαλούν τους εργοδότες τους να «γυρίσουν» πίσω για να τους «δώσουν» δουλειά, να διεκδικήσουν να εργαστούν ξανά οι ίδιοι χωρίς αφεντικά δίνοντας ζωή σε ένα εργοστάσιο. Ένα εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο που σε κάθε άλλη περίπτωση θα το κηδεύαμε όπως και τα υπόλοιπα εργοστάσια που τα τρία αυτά χρόνια έκλεισαν, νεκρώνοντας όλη την Βιομηχανική ζώνη της πόλης και στέλνοντας παράλληλα στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους.






Η ιστορία του εργοστασίου αυτού αν και τυπικά δεν διαφέρει από τις ιστορίες των υπόλοιπων που έχουν κλείσει στην Θεσσαλονίκη, παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες. Η Βιομηχανική Μεταλλευτική, εργοστάσιο που παράγει δομικά υλικά, ήταν κερδοφόρα μέχρι και το 2009, σύμφωνα με στοιχεία που αναφέρουν τα ίδια τα οικονομικά περιοδικά της πόλης. Μάλιστα από το 2000 μέχρι το 2006 παρουσίασε μια μεταβολή κερδών της τάξης του 139%.




Πηγή: StatBank περιοδική έκδοση της 72ης ΔΕΘ


Από το 2010 και μετά το εργοστάσιο αρχίζει να παίρνει την κάτω βόλτα με τον γνωστό τρόπο που ακολούθησαν στο παρελθόν ιδιοκτήτες και άλλων επιχειρήσεων. Η μητρική εταιρεία η Φίλκεραμ Τζόνσον χρεώνει με δάνεια την θυγατρική (1 εκ.900 χιλ.ευρώ) δηλαδή την Βιομηχανική Μεταλλευτική η οποία αποκτά  ένα πλασματικό παθητικό και η εργοδοσία ξεκινά  τις καθυστερήσεις στα επιδόματα, στην καταβολή μισθών κτλ. μέχρι που τον Μάιο του 2011 κηρύσσει στάση πληρωμών προς τους εργαζόμενους και εγκαταλείπει το εργοστάσιο.
Τότε αρχίζει και ο αγώνας των εργαζομένων οι οποίοι προχωρούν σε απεργίες, στάσεις εργασίας και τελικά σε επίσχεση εργασίας ζητώντας την επαναλειτουργία του εργοστασίου και τα δεδουλευμένα τους. Από τον Μάιο λοιπόν οι εργαζόμενοι ζουν με τον εξευτελιστικό ποσό των 359 ευρώ του επιδόματος επίσχεσης εργασίας, δημιουργούν ένα ταμείο αλληλοβοήθειας για να στηριχθούν οι πιο αδύναμοι οικονομικά και ξημεροβραδιάζονται στο εργοστάσιο με εναλλασσόμενες βάρδιες προκειμένου να προστατέψουν τον εξοπλισμό.  Να σημειωθεί ότι παράλληλα η μητρική εταιρεία Φίλκεραμ Τζόνσον απολύει σταδιακά το σύνολο των εργαζομένων στη βιομηχανία κεραμικών πλακιδίων και καταθέτει αίτηση για πτώχευση, πράγμα που δεν έκανε για την Βιομηχανική Μεταλλευτική την οποία απλά εγκαταλείπει.





Η απόφαση


Κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων που πραγματοποιούσε το σωματείο για την οργάνωση και συνέχιση του αγώνα τέθηκε η ιδέα της αυτοδιαχείρισης. Μπορεί οι εργαζόμενοι να μην έχουν πάει στην Αργεντινή αλλά, όπως ανέφεραν, το παράδειγμα του εργοστασίου κεραμικών που λειτούργησε εκεί υπό τον εργατικό έλεγχο των εργαζομένων αποτέλεσε έμπνευση για αυτούς και έτσι ξεκίνησαν τις συζητήσεις και τις οικονομικές μελέτες για το πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί και στην πόλη μας.
Όπως δήλωσε ο πρόεδρος του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής Μ. Αναγνώστου η πρόταση αυτή έτυχε μεγάλης αποδοχής μεταξύ των εργαζομένων οι οποίοι εκτιμούν ότι εφόσον το εργοστάσιο ήταν κερδοφόρο και ότι εξαιτίας της κακής διαχείρισης «έπεσε έξω» όχι μόνο μπορούν να το επαναλειτουργήσουν αλλά και ότι είναι ικανοί να παράγουν φτηνό προϊόν προσιτό στις λαϊκές οικογένειες. Ο ίδιος εξήγησε μάλιστα ότι  καθ`όλη την διάρκεια των 14 αυτών μηνών που το εργοστάσιο δεν λειτουργούσε το προϊόν συνέχισε να έχει ζήτηση.
Μέσα σε λίγο διάστημα οι εργαζόμενοι κατάφεραν να διαμορφώσουν το απαιτούμενο σχέδιο έτσι ώστε να  κάνουν πράξη το «πως οι εργαζόμενοι μπορούν και χωρίς αφεντικά». Για να επιτευχθεί αυτό και για να μην βρεθούν άλλα 70 άτομα στην ανεργία προϋπόθεση αποτελεί, σύμφωνα με τους ίδιους, η ικανοποίηση των παρακάτω αιτημάτων.
Να παραιτηθεί το Δ.Σ. της εταιρείας μαζί με όσα στελέχη είχαν άμεση εμπλοκή στη διοίκηση της χωρίς καμία απαίτηση από την νέα εργατική διοίκηση όπως και η ιδιοκτησία να αναλάβει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν μέχρι τώρα (τα χρέη της εταιρείας).
Να δηλωθεί το δάνειο των 1.900.00 ευρώ που πήρε η μητρική εις βάρος της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και μέρος από το δάνειο να παραχωρηθεί σε μετοχές προς τους εργαζόμενους. Ότι υπόλοιπο μείνει να γίνει διακανονισμός για να επιστρέψει προς την θυγατρική με το προνόμιο των εργαζομένων.
Οι εργαζόμενοι για να μπορέσουν να θέσουν άμεσα το εργοστάσιο σε λειτουργία ζητούν ακόμη την επιδότηση που δίνεται από τον ΟΑΕΔ σε κάθε άνεργο που θέλει να ξεκινήσει δικιά του επιχείρηση ύψους 23.00 για τον πρώτο χρόνο καθώς και το επίδομα ανεργίας επί 14 μήνες.
Όπως αναφέρουν ακόμη οι εργαζόμενοι, αν ικανοποιηθούν τα αιτήματα αυτά συγκεντρώνεται ένα αρχικό κεφάλαιο ικανό για να ξεκινήσουν άμεσα την λειτουργία του. Αυτοδιαχείριση σημαίνει επίσης για αυτούς ότι η γενική συνέλευση των εργαζομένων θα είναι το αποφασιστικό όργανο του εγχειρήματος καθώς και ότι  τα μέλη του Δ.Σ. της εταιρίας όσο και τα μέλη του Δ.Σ. του σωματείου θα είναι ανακλητά.
Στην πρόταση αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχουν διαμορφώσει οι εργαζόμενοι τονίζεται επίσης ότι οι μετοχές θα μοιραστούν ισάριθμα σε όσους εργαζόμενους δεχτούν να συμμετέχουν στο εγχείρημα ενώ οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν με την προηγούμενη σύμβαση που υπήρχε προτού κλείσει το εργοστάσιο.
Τέλος ζητούν από την πολιτεία την διαμόρφωση ενός νομικού πλαισίου που θα μπορεί να καλύπτει και να στηρίζει το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης.


Αν δεν μπορούν αυτοί, τότε μπορούμε εμείς





Τον αγώνα των εργαζομένων μέχρι σήμερα στηρίζουν πλήθος σωματείων, εργαζομένων και ανέργων από δεκάδες εργασιακούς χώρους από τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο. Στην συνέλευση που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες στο Εργατικό Κέντρο μετά από κάλεσμα του σωματείου, συγκροτήθηκε  η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα για αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, ως μόνη λύση για να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων.

"Στηρίζουμε το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που μέσα από δύσκολες συνθήκες, απλήρωτοι από τον Μαίο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης, παλεύουν να διατηρήσουν το εργοστάσιο ζωντανό και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου.
Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται να κάνουν πράξη πως εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς αφεντικά. Αγωνιζόμαστε μαζί τους να αποδείξουμε πως αν δεν μπορούν αυτοί, τότε εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς, και θα τα καταφέρουμε!» σημειώνεται συγκεκριμένα στην σχετική ανακοίνωση ενώ παράλληλα η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλεί όλα τα σωματεία, όλες τις εργατικές κινήσεις και σχήματα,  τις συνελεύσεις γειτονιάς, όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους της πόλης να στηρίξουν με κάθε μέσο τον δίκαιο αγώνα των εργατών και να πλαισιώσουν την πρωτοβουλία αυτή.
Τέλος η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης καλεί σε νέα γενική συνέλευση την Τετάρτη και ώρα 19.00 στο Εργατικό Κέντρο (Ολύμπου & Αριστοτέλους) για να αποφασιστούν τα επόμενα βήματα του αγώνα.


Πηγή:alterthess

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Κατερίνα Κιτίδη- Πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία

Κατερίνα Κιτίδη*

 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (8.7.2012)
 
 

Η ομάδα ήταν έτοιμη για γκολ πριν ακόμη ο διαιτητής σφυρίξει την εκκίνηση. Άλλωστε το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε λειάνει το γήπεδο από τη δεκαετία του ’90 και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, κατ’ εφαρμογή της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον στη Γηραιά Ήπειρο. Οι ντόπιες ελίτ είχαν από καιρό φορέσει τη στολή της μαζορέτας, προσδοκώντας υπέρμετρα κέρδη από την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου. Η κορύφωση της οικονομικής κρίσης προσέφερε την τέλεια δικαιολογία για να ζεστάνει, επιτέλους, ο αγώνας. Ευφημισμοί για το ξεπούλημα, όπως η λέξη «αξιοποίηση», ακούγονταν ρυθμικά, σαν σλόγκαν, από τα στόματα δεκάδων δημοσιογράφων, ως λύση για τη μείωση του δημοσίου χρέους. Ένας καλολαδωμένος μηχανισμός προπαγάνδας στήθηκε για να δυσφημίσει τον αντίπαλο, που δεν ήταν μόνο οι οπαδοί του κρατισμού, αλλά κάθε υπέρμαχος των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και της πραγματικής διάσωσης της εθνικής οικονομίας.
Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, που τερατογεννήθηκε από τις εκλογές του Ιουνίου, σήκωσε την παντιέρα των ιδιωτικοποιήσεων από την πρώτη κιόλας μέρα της λειτουργίας της. Στην επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός στους ευρωπαίους εταίρους του, λίγο πριν από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, σημείωσε πως η κυβέρνηση θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ολοκλήρωσή τους. Άλλωστε, η στελέχωση του κυβερνητικού επιτελείου ήταν ενδεικτική: Υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών ορίστηκε ο Κωστής Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που ξεπούλησε την Ολυμπιακή, ενώ το υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ο πρώην επικεφαλής της «δεξαμενής σκέψης» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Γιάννης Στουρνάρας. Ο οικονομολόγος που έμεινε στην ιστορία επειδή προέβλεψε την αύξηση του ΑΕΠ κατά ...17% από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, επιχειρούσε από πέρυσι να κατευθύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου, μέσω του σωματείου «Πρωτοβουλία Κάππα», το οποίο είχε συστήσει μαζί με τον αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο πολιτικό, Στέφανο Μάνο.
Την Τρίτη, ο επικεφαλής της «τασκ φορς» για την Ελλάδα, Χορστ Ράιχενμπαχ, επίσης εστίασε στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, διεκδικώντας ενεργό ρόλο στη λήψη μέτρων για την εφαρμογή τους. Την ίδια μέρα, ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Νότης Μηταράκης, ανακοίνωσε τη σύσταση μιας νέας «Ειδικής Υπηρεσίας Απεμπλοκής Επενδύσεων» για την αντιμετώπιση των «ενοχλητικών» γραφειοκρατικών σκοπέλων στις ιδιωτικοποιήσεις. Την Παρασκευή, στις προγραμματικές δηλώσεις του, ο Αντώνης Σαμαράς πρόσφερε και τη λίστα των προτεραιοτήτων στην ιδιωτικοποίηση: ΟΣΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, λιμάνια, αεροδρόμια, ακίνητη περιουσία. Η ελπίδα προσεκτικής διεξαγωγής τους, χάρη στα αριστερά δεκανίκια που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, είναι φυσικά, φρούδα. Η μάχη θα δοθεί στους δρόμους. Ας τους σταματήσουμε!
Ήταν 11 Φεβρουαρίου του 2011 όταν ο Σερβάζ Ντερούζ άρχισε να προκαλεί απανωτά εγκεφαλικά στην ελληνική κυβέρνηση. Ο φλαμανδός εκπρόσωπος, τότε, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην τρόικα, ξεδίπλωσε ενώπιον δημοσιογράφων ένα γιγαντιαίο σχέδιο αποκρατικοποίησης της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, ύψους 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είχε πιαστεί στον ύπνο. Οι συνεργάτες του στην τρόικα δεν είχαν τηρήσει ούτε τα προσχήματα, αφήνοντας εκείνον να παρουσιάσει πρώτος τη νέα μεγαλεπίβολη «απάντηση» στο πρόβλημα δημοσίου χρέους. Όμως, παρά το ψυχρό κλίμα που δημιουργήθηκε, η συμφωνία είχε γίνει και τα γρανάζια έπρεπε να πάρουν μπροστά.
Για το σκοπό αυτό ιδρύθηκε λίγους μήνες αργότερα το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, το σχήμα που θα έπαιρνε τη σκυτάλη από τη Γενική Γραμματεία Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων, προκειμένου να προχωρήσει στην εκμετάλλευση του ελληνικού δημόσιου πλούτου. Στο Ταμείο θα μεταβιβάζονταν τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που έβαιναν προς «αξιοποίηση» ή πώληση κι εκείνο θα αναλάμβανε τη διαχείρισή τους. Επικεφαλής του τέθηκε μια ομάδα «εμπειρογνωμόνων» πολυκομματικής προέλευσης, που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων: Έναν πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ένα μεγαλοστέλεχος της Γιούρομπανκ, μια ...εντυπωσιακά ξανθιά σύμβουλο του Καρατζαφέρη κι έναν έμπιστο του Σαμαρά, πρώην διευθυντή εταιρείας που «πρωταγωνίστησε» την εποχή των σκανδάλων του Χρηματιστηρίου.
Μέχρι στιγμής, το Ταμείο έχει ακουστεί στον Τύπο πιο πολύ για την «περίεργη» σχέση του με τη διαφημιστική εταιρία V+Ο, του γιου του πρώην υπουργού της ΝΔ, Γιάννη Βαρβιτσιώτη, παρά για το έργο του. Αυτό περιορίζεται βασικά στη «νομική και τεχνική προετοιμασία των περιουσιακών στοιχείων για την αποκρατικοποίηση» – δηλαδή στην πρόσληψη στρατιών συμβούλων, με ανυπολόγιστο κόστος για το ελληνικό Δημόσιο. Εν τω μεταξύ, ο αρχικός στόχος των 50 δισ. ευρώ είχε από καιρό ξεχαστεί. Τα ελληνικά «ασημικά» αναμένεται να αποφέρουν μόλις 15 δισ. για τη μείωση του χρέους – με την προϋπόθεση ότι θα είναι «θετικές οι αγορές». Με άλλα λόγια, γη, κτίρια, υποδομές, δημόσιες επιχειρήσεις και συμμετοχές σε εταιρείες, που είναι περιουσία του ελληνικού λαού, θα δοθούν στους ιδιώτες για ένα κομμάτι ψωμί, το οποίο θα φάνε ολόκληρο οι δανειστές της χώρας.
Σήμερα, το Ταμείο χειρίζεται 28 αποκρατικοποιήσεις. Έξι έχουν τοποθετηθεί στην αγορά (Λαχεία, Ελληνικό, ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης, Κασσιώπη, Αφάντου), εννέα βρίσκονται σε στάδιο προχωρημένης προετοιμασίας (28 Ακίνητα, ΕΥΑΘ, Εγνατία, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΤΑ, ΟΠΑΠ, Λάρκο, ΟΔΙΕ), ενώ η προετοιμασία εξελίσσεται για άλλες δεκατρείς. Η κυβέρνηση έχει θέσει ως βασική προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, των κρατικών λαχείων, καθώς και των τριών θυγατρικών της Αγροτικής Τράπεζας (καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ, βιομηχανία ζάχαρης και Δωδώνη). Παράλληλα, σκοπεύει να ξεκινήσει άμεσα τις συμβάσεις παραχώρησης για ορισμένα λιμάνια, περιφερειακά αεροδρόμια και τμήματα της Εγνατίας Οδού, ενώ σύντομα θα ακολουθήσει και η μεταβίβαση του ΟΠΑΠ.
Οι αντιδράσεις στο ξεπούλημα είναι ήδη εκτεταμένες. Απέναντί τους, η τακτική της κυβέρνησης είναι διπλή. Αφενός, υπερτονίζει τις (περιορισμένες γενικά) δυνατότητες των ανεξάρτητων αρχών που έχει εξαγγείλει πως θα δημιουργήσει, προκειμένου να εποπτεύουν τη δραστηριότητα των μονοπωλιακών ή ολιγοπωλιακών ΔΕΚΟ που θα ιδιωτικοποιηθούν. Παράλληλα, επισημαίνει ότι ενώ στις επιχειρήσεις αυτές θα παραχωρηθεί η διοίκηση, οι υποδομές θα παραμείνουν στον έλεγχο του Δημοσίου. Η «παγίδα» που κρύβεται σε αυτό το φαινομενικά ανώδυνο σχήμα είναι πολύ συγκεκριμένη: Ενώ θεωρητικά ο ιδιώτης θα είναι υποχρεωμένος να συντηρεί τις εγκαταστάσεις της επιχείρησης, δεν θα έχει απολύτως κανένα λόγο να το κάνει, εφόσον εάν αυτές καταστραφούν, θα αντικατασταθούν από το κράτος. «Ελλιπής συντήρηση ίσον κέρδος για τον ιδιώτη, καταστροφή του υλικού ίσον αντικατάσταση από τον έλληνα πολίτη. Τα κέρδη στον ιδιώτη, η ζημία στον Έλληνα πολίτη φορολογούμενο» έλεγε χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ Catastroika, ο Κώστας Μαριόγλου, πρόεδρος του σωματείου της ΕΥΑΘ, στην οποία αναμένεται να εφαρμοστεί αυτή η πρακτική. Ειρήσθω εν παρόδω, τα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο έχει περάσει η κρατική συμμετοχή στην ΕΥΑΘ μέχρι αυτή να ιδιωτικοποιηθεί, αποφάσισε αύξηση των τιμολογίων το 2013, με την επιβολή ενός «τέλους κύκλου νερού».
Η δεύτερη τακτική της κυβέρνησης είναι η γνωστή και μη εξαιρετέα προπαγάνδα, τόσο για το ζημιογόνο χαρακτήρα των προς πώληση επιχειρήσεων, όσο και για τα κέρδη που θα προσφέρει η «αξιοποίησή» τους. Το θράσος του ΤΑΙΠΕΔ είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην περίπτωση της βιομηχανίας παραγωγής και εμπορίας νικελίου Λάρκο: Μία μέρα μετά την ανακοίνωση του Ταμείου ότι η εταιρεία αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα βιωσιμότητας, η διοίκηση της εταιρείας παρουσίασε στοχεία που δείχνουν ότι το 2011 η Λάρκο εμφάνισε ενίσχυση πωλήσεων και κερδών.
Στην περίπτωση του ΟΣΕ, το ψέμα υποβοηθάται από τις μισές αλήθειες. Ο Οργανισμός εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως «ο πλέον ζημιογόνος στην Ευρώπη», ενώ υπερτονίζονται τα χρέη του, που αγγίζουν τα 10,3 δισ. ευρώ. Αυτό που δεν επισημαίνεται, ωστόσο, είναι ότι το κράτος ανάγκαζε τον Οργανισμό να δανείζεται, εφόσον το υπουργείο δεν ήθελε ποτέ να αναλάβει το κόστος της ανάπτυξης των σιδηροδρομικών υποδομών – σε αντίθεση με τα λιμάνια, λόγου χάρη, ή τα αεροδρόμια. Εξάλλου, μετά και το αιμοσταγές σχέδιο εξυγίανσης που εφαρμόστηκε στον ΟΣΕ, το οποίο μείωσε το προσωπικό κατά 55% και τις αποδοχές κατά 40%, η εταιρεία έχει σταματήσει πλέον να παράγει ζημία. Αν μάλιστα κάποιος συνυπολογίσει πως χάρη στη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, ο ΟΣΕ αποτελεί «μαγαζί γωνία», που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στο πλαίσιο μιας εθνικής αναπτυξιακής στρατηγικής, γίνεται κατανοητό ότι η ιδιωτικοποίηση αποτελεί πολιτική επιλογή και όχι απαραιτήτως οικονομική ανάγκη.
Η ειρωνεία είναι πως σε σύγκριση με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η στάση του ίδιου του επιχειρηματικού κόσμου απέναντι στο κύμα ξεπουλήματος είναι πολύ πιο επιφυλακτική. Ένα παράδειγμα είναι ο όμιλος Λάτση, που κατέχει το 41% των Ελληνικών Πετρελαίων. Το Δημόσιο, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος στην εταιρεία, σήμερα πουλά το δικό του μερίδιο ύψους 35,5%. Σύμφωνα με τον οικονομικό Τύπο, ο Λάτσης δεν θα το διεκδικήσει, ενώ παράλληλα θέλει να πουλήσει και τη δική του συμμετοχή. Στο σχεδιασμό του όμως είναι η αποχώρηση από τα ΕΛΠΕ να γίνει σε δύο ή τρία χρόνια, καθώς σήμερα οι τιμές της αγοράς θεωρούνται εξαιρετικά χαμηλές! «Εκτιμά ότι δεν συμφέρει να πωλήσει στις τρέχουσες αποτιμήσεις, αλλά και γιατί θεωρεί ότι με την έναρξη της επένδυσης στην Ελευσίνα τα λειτουργικά κέρδη των ΕΛΠΕ θα απογειωθούν», έγραφε πρόσφατα εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας.
Αντίστοιχη είναι και η συμπεριφορά της αμερικανικής Capital Research and Management Company, του δεύτερου μεγαλύτερου μετόχου του ΟΠΑΠ μετά το Δημόσιο. H Κάπιταλ διέθετε το 15% του μετοχικού κεφαλαίου αυτού του εξαιρετικά κερδοφόρου οργανισμού, όμως στις αρχές Ιουνίου άρχισε να ρευστοποιεί επιθετικά το μερίδιό της, ρίχνοντας κατά πολύ την αξία της μετοχής. Κάποιοι απέδωσαν την κίνηση αυτή στο γεγονός ότι έχει περιοριστεί η μερισματική πολιτική του ομίλου, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η επέκταση του μονοπωλίου του και η εγκατάσταση 35.000 παιχνιδομηχανημάτων, που θα κάνουν πιο ελκυστικό τον ΟΠΑΠ στους μελλοντικούς αγοραστές του. Σύμφωνα, όμως, με ειδικούς της αγοράς, αιτία του πανικού των αμερικανών επενδυτών είναι ...το ξεπούλημα του ελληνικού κρατικού μεριδίου: Όπως διαβάζουμε, ως τώρα το κρατικό μάνατζμεντ αποτελούσε δικλείδα ασφαλείας για τους μετόχους του ΟΠΑΠ. «Ηξεραν ότι υπήρχε ένα κονδύλι μεταξύ 100 - 150 εκατ. ευρώ για χορηγίες και δωρεές, που ήταν στη διακριτική ευχέρεια του ΔΣ να τα διαθέσει και πέραν τούτου ουδέν. Μάλιστα διαχρονικά οι διοικήσεις του ΟΠΑΠ λόγω της κρατικής ομπρέλας ήταν πολύ προσεκτικές σε αναθέσεις και διαγωνισμούς, αφού οτιδήποτε στραβό έβγαινε στον αέρα μέσα από την ίδια την εταιρεία. Η απόφαση να πουλήσει το ΤΑΙΠΕΔ χωρίς δεσμεύσεις το 29% σε ενδιαφερόμενους επενδυτές που λόγω της διεθνούς αρνητικής συγκυρίας είναι μεγάλα private equity funds έχει σημάνει συναγερμό στις τάξεις των υπολοίπων μετόχων, αφού φοβούνται ότι οι πράξεις και κινήσεις του νέου μετόχου που θα μπορεί να διορίζει όλο το ΔΣ θα αποβούν σε βάρος τους γι’ αυτό και επιλέγουν τη σταδιακή αποεπένδυση», σημείωνε πρόσφατο άρθρο με τίτλο: «Η αποκρατικοποίηση διώχνει τους μετόχους»...
Τα παραπάνω παραδείγματα είναι ενδεικτικά του τι συμβαίνει: Η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης συνδέεται με άνοδο των τιμολογίων, υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, μακροπρόθεσμη μείωση των δημοσίων εσόδων, πλήγμα για το εργατικό δυναμικό και παραχώρηση γεωπολιτικά σημαντικών τομέων της οικονομίας. Όπως έχει επιπλέον αποδείξει η διεθνής εμπειρία, συνδέεται με υπονόμευση της πολιτικής ή της οικονομικής δημοκρατίας, αλλά και με εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς. Στην παρούσα συγκυρία, μάλιστα, ο δημόσιος πλούτος θα παραχωρηθεί σε πολύ χαμηλές τιμές, λόγω της πτώσης των μετοχών στο Χρηματιστήριο. Παρά τον χαρακτήρα «κοινής ωφέλειας» που πρέπει να έχουν οι δημόσιες επιχειρήσεις, η κυβέρνηση εξακολουθεί να θέλει να τις διαχειρίζεται σαν κοινές ιδιωτικές εταιρείες. Ακόμη κι έτσι όμως, θα έπρεπε να ακολουθήσει τις έμμεσες προτροπές των επιχειρηματιών και να πει και αυτή «όχι» στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας!
Στο εξωτερικό επαν-εθνικοποιούν τις δημόσιες επιχειρήσεις
Τη στιγμή που η Ελλάδα ετοιμάζεται για το μεγάλο ξεπούλημα, οι ανεπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου επιλέγουν το δρόμο της επανεθνικοποίησης για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των πολιτών, αλλά και την εθνική οικονομία. Όπως αποκάλυψε την περασμένη εβδομάδα η εφημερίδα Ομπζέρβερ, το κόμμα των Βρετανών Εργατικών σχεδιάζει την επίσημη υιοθέτηση έκθεσης που προβλέπει την πλήρη εθνικοποίηση των σιδηροδρομικών υποδομών, τη σταδιακή κατάργηση της πολυσδιάσπασης στην παροχή των υπηρεσιών (η οποία θα παραμείνει σε ιδιωτικά χέρια), καθώς και το δημοκρατικό έλεγχο της λειτουργίας των τρένων από τους επιβάτες, τους υπαλλήλους, τις τοπικές και περιφερειακές αρχές.
Η παρακμή των βρετανικών σιδηροδρόμων ξεκίνησε παράλληλα με την ιδιωτικοποίησή τους από την κυβέρνηση Μέιτζορ στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η ιδιωτικοποίηση υποτίθεται ότι θα «απελευθέρωνε» τους σιδηροδρόμους, όμως στην πραγματικότητα δημιούργησε ένα σύστημα περίπλοκο και εξαιρετικά δύσκολο στη διαχείρισή του. Το κόστος της ελλιπούς συντήρησης μετρήθηκε σε ανθρώπινες ζωές, καθώς στα τρία μεγαλύτερα δυστυχήματα που αποδίδονται στην ιδιωτικοποίηση, 42 άτομα έχασαν τη ζωή τους και 600 τραυματίστηκαν. Παράλληλα, μέσα σε τρία χρόνια, το Δημόσιο πλήρωσε σε επιδοτήσεις στις ιδιωτικές εταιρείες όλα τα χρήματα που κέρδισε απ’ το ξεπούλημα του σιδηροδρόμου. Σύμφωνα με την έκθεση των Εργατικών, την οποία συνέταξε η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του κόμματος, ακόμη και σήμερα, ο κρατικός κορβανάς εξακολουθεί να χάνει κάθε χρόνο 1,2 δισ. λίρες από την ιδιωτικοποίηση και την πολυδιάσπαση στην παροχή υπηρεσιών. Εάν δεν υπήρχαν αυτές οι απώλειες, οι πολίτες θα πλήρωναν 18% φτηνότερα εισητήρια. Τώρα, όχι μόνο καταβάλλουν τα υψηλότερα κόμιστρα στην Ευρώπη, αλλά αναμένουν και νέες αυξήσεις από τον Ιανουάριο.
Στο υπάρχον σύστημα, τις υποδομές διαχειρίζεται η εταιρεία Νέτγουορκ Ρέιλ, η οποία μόνο κατ’ όνομα είναι ιδιωτική, καθώς λαμβάνει επιχορήγηση 4 δισ. λιρών ετησίως από το βρετανικό κράτος. Άλλες ιδιωτικές εταιρείες ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εξυπηρέτηση τμημάτων των γραμμών. Η ειρωνεία είναι πως, φυσικά, οι συγκεκριμένες εταιρείες δεν είναι όλες βρετανικές. Και εκείνες που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να αναλάβουν τις δυτικές και ανατολικές γραμμές είναι θυγατρικές του γερμανικού εθνικού μεταφορέα Ντόιτσε Μπαν και του αντίστοιχου γαλλικού SNCF. Εάν όντως κερδίσουν αυτές τα συμβόλαια, τα κέρδη που θα έχουν από τις δραστηριότητές τους στη Βρετανία, θα τα επενδύσουν στο γερμανικό και το γαλλικό δίκτυο, βοηθώντας στη διατήρηση χαμηλών κομίστρων.
Η Βρετανία προσπαθεί να ξεφύγει από έναν κυκεώνα στον οποίο η Ελλάδα κάνει τα πάντα για να μπει. Στις αρχές της δεκαετίας, η Γαλλία είχε βρεθεί σε αντίστοιχη θέση με τη βρετανική, επιχειρώντας να αντιστρέψει την ιδιωτικοποίηση σε ένα διαφορετικό τομέα, τη διαχείριση του νερού. Στο Παρίσι, ήταν ο Ζακ Σιράκ εκείνος που αποφάσισε την ιδιωτικοποίηση του νερού το 1985. Ανέθεσε τη διαχείρισή του στις πολυεθνικές Βεόλια και Σουέζ και σύστησε μια νέα ημικρατική εταιρεία για την εποπτεία τους. Καθώς όμως στο ΔΣ της εταιρείας συμμετείχαν στελέχη των δύο ιδιωτικών επιχειρήσεων, ο έλεγχος των οικονομικών δραστηριοτήτων τους και της παροχής υπηρεσιών ήταν σχεδόν μηδαμινός. Η τιμή του νερού κατέληξε να αυξάνεται συνεχώς επί 15 χρόνια, φτάνοντας στο επίπεδο του 260%(!), χωρίς να υπάρχει κάποια τεχνική ή οικονομική εξήγηση. Εν τω μεταξύ, τα κέρδη της Βεόλια και της Σουέζ άγγιζαν τα 60 και τα 30 εκατ. ευρώ ετησίως.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, έχοντας την υποστήριξη μιας συμμαχίας σοσιαλιστών, κομμουνιστων, οικολόγων και άλλων αριστερών παρατάξεων, ο δήμαρχος του Παρισιού αποφάσισε να ξαναφέρει τη διαχείριση του νερού στα χέρια της πόλης. Σύστησε μια δημοτική εταιρεία και της ανέθεσε την παραγωγή, τη μεταφορά, τη διανομή, καθώς και την τιμολόγηση της κατανάλωσης του πόσιμου νερού. Δημιούργησε μία εποπτική αρχή των δραστηριοτήτων της, η οποία στελεχώνεται από πολίτες, αποφάσισε τη μείωση των τιμολογίων κατά 8% και την επένδυση όλων των εσόδων στην ανανέωση του δικτύου.
Το δρόμο του Παρισιού έχουν ακολουθήσει πολλές ακόμη πόλεις. Η Τουλούζη, η Γκρενόμπλ, το Μπορντό, η Μπρεστ και η Λιλ στη Γαλλία, η Βουδαπέστη στην Ουγγαρία ή η Ατλάντα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι περιπτώσεις που δείχνουν πως η δυναμική διεκδίκηση της δημόσιας διαχείρισης του νερού, ώστε αυτή να εξυπηρετεί πραγματικά το κοινό καλό, δεν περιορίζεται σε χώρες που τα νεοφιλελεύθερα παπαγαλάκια αρέσκονται να χαρακτηρίζουν «τριτοκοσμικές». Τη στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση προωθεί την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ, στην Ευρώπη αναπτύσσεται το Aqua Publica Europa, ένα δίκτυο των κρατικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα του νερού, προκειμένου να αντικρούσουν το εκτεταμένο λόμπινγκ από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Την ίδια στιγμή, στη Γαλλία η δικαιοσύνη έχει αναλάβει δράση προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες για τα καταστροφικά αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης σε έναν ακόμη τομέα, τις τηλεπικοινωνίες. Την Τετάρτη, οι αρχές διέταξαν δικαστική έρευνα για το ρόλο του πρώην διευθύνοντος συμβούλου της Φρανς Τελεκόμ, Ντιντιέ Λομπάρ, στις αυτοκτονίες πάνω από 30 εργαζομένων της επιχείρησης το 2008 και το 2009. Οι αυτοκτονίες έλαβαν χώρα δέκα χρόνια μετά την αποκρατικοποίηση του γαλλικού τηλεπικοινωνιακού κολοσσού, αλλά θεωρείται ότι σχετίζονται άμεσα με αυτή. Το σχέδιο αναδιάρθρωσης που συνόδευσε το πέρασμα της εταιρείας σε ιδιωτικά χέρια οδήγησε στην περικοπή 22.000 θέσεων εργασίας και τη μετακίνηση 10.000 εργαζομένων σε διαφορετικά πόστα. Όπως καταγγέλλουν ανεξάρτητοι ερευνητές και συνδικαλιστικές ενώσεις, το γεγονός αυτό, παράλληλα με τη θέσπιση ανέφικτων στόχων παραγωγικότητας, είχαν «παθολογική επίδραση» στο ηθικό του προσωπικού. Ωστόσο, η ιδιωτική Φρανς Τελεκόμ αγνόησε τις προειδοποιήσεις των γιατρών σχετικά με την ψυχική υγεία των υπαλλήλων, με τραγικά αποτελέσματα. Ο ίδιος ο Λομπάρ παραιτήθηκε το 2010 εν μέσω της γενικής κατακραυγής για τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση.  
* Η Κ. Κιτίδη μαζί με τον Άρη Χατζηστεφάνου είναι οι βασικοί συντελεστές του Catastroika, ενός ντοκιμαντέρ για την επιβολή των ιδιωτικοποιήσεων στα  δημόσια αγαθά και τις καταστροφικές της συνέπειες. Η προηγούμενη δουλειά τους ήταν το πολύ πετυχημένο Debtocracy.
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (8.7.2012)

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Αντιπολίτευση σύγκρουσης ή υποταγής;


Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Σε θάλαμο επιτάχυνσης της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ θα εξελιχθεί ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ανέλαβε στη νέα Βουλή. Ταυτόχρονα, η μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα θα ενισχύσει τις γραφειοκρατικές, συντηρητικές τάσεις περιθωριοποιώντας τις πιο ριζοσπαστικές συνιστώσες του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ.
Το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος τα παίρνει …όλα!
Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της νομιμοποίησης της αστικής εξουσίας. Όχι μόνον όμως δεν έχει σχέση με την άμεση δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας, αλλά είναι και σε περιορισμένο βαθμό αντιπροσωπευτική και λόγω των καλπονοθευτικών συστημάτων (μνημειώδες το μπόνους των 50 εδρών!) και λόγω της εκτεταμένης αποχής (30%-40%) που υποθάλπει άμεσα (απογοήτευση) ή έμμεσα (ατομικισμός) η άρχουσα τάξη.
Έτσι, η κυβέρνηση εκλέγεται το πολύ από το 1/3 του εκλογικού σώματος. Αν προσθέσουμε και την αποδέσμευση ή και ακύρωση των προεκλογικών δεσμεύσεων, εύλογα συνάγεται το συμπέρασμα ότι η αστική κυβέρνηση είναι ολιγαρχική (έτσι θα τη χαρακτήριζε ο Αριστοτέλης ως εκτροπή της δημοκρατίας) αποξενωμένη και μη αντιπροσωπεύουσα την κοινωνία. Το αστικό όμως Κοινοβούλιο διατηρεί καθολική και ισότιμη ψήφο (άνιση στην πραγματικότητα λόγω καλπονοθείας).
Προσδίδει έτσι δημοκρατική νομιμοποίηση και στην κυβέρνηση και στις πράξεις της, ακόμη και τις πιο αντιδημοκρατικές, αφού «εκφράζει» τη βούληση της πλειοψηφίας. Όμως η αστική δημοκρατία παρά την πολιτική και ιδεολογική θωράκισή της δεν είναι στεγανοποιημένη από τους ταξικούς αντιπάλους της. Παρά τη νοθεία, τον εκφοβισμό, το μονοπώλιο των ΜΜΕ, αριστερά κόμματα εξασφαλίζουν την είσοδό τους στο Κοινοβούλιο.
Σε οριακές μάλιστα περιπτώσεις, κάποια έχουν αναδειχτεί δεύτερο σε δύναμη κόμμα (ΕΔΑ 1958, ΣΥΡΙΖΑ 2012) ή ακόμα και πρώτο (Αλιέντε 1970). Οι κίνδυνοι είναι μεγαλύτεροι, αν η παρουσία των αριστερών κομμάτων στη Βουλή συνδέεται με την ανάδυση ισχυρού και ριζοσπαστικού κινήματος. Οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν να εξαντλήσουν τη δυναμική των αριστερών κομμάτων στη θεσμική νομιμότητα, τα ωθούν να εστιαστούν στους θεσμούς, σε μια απέλπιδα προσπάθεια κατάκτησης της πλειοψηφίας, σε αστικόστροφες συμμαχίες, σε υποβάθμιση και τιθάσευση του μαζικού κινήματος. Ως μηχανισμός ενσωμάτωσης αξιοποιείται και ο θεσμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ο όρος δεν δηλώνει την ιδιότητα απλώς του δεύτερου κόμματος, αλλά το δεοντολογικό πλαίσιο της λειτουργίας του. Δηλαδή, την υποχρέωσή του, πολιτική και ηθική, να κινείται στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής και της συγκεκριμένης κυβερνητικής έκφρασής της (συναίνεση – κριτική, προτάσεις). Έτσι, εξασφαλίζεται η ομοιογένεια, η συνέχεια του πολιτικού συστήματος, η συστημική εναλλακτική πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η ομαλή λειτουργία του δικομματισμού. Αν ένα αριστερό κόμμα αντιταχθεί σε αυτήν την πολιτική, δημιουργείται κλοιός αποκλεισμού του από την κυβερνητική εξουσία.
Αξιωματική αντιπολίτευση και οι σειρήνες της συναίνεσης
‘Εχει παρατηρηθεί ότι ιδίως σε συνθήκες που ένα αριστερό κόμμα με μικρομεσαία δύναμη την εκτινάξει στο λαό και τη Βουλή, τότε θα βρεθεί αντιμέτωπο με το δίλημμα: Ή να ακολουθήσει τον δρόμο της σύγκρουσης που είναι σπαρμένος κινδύνους, αλλά είναι ο μόνος που οδηγεί στη νίκη ή να πορευτεί ακίνδυνα στη βασιλική οδό, που δεν οδηγεί όμως έξω από το σύστημα. Η διχοστασία ανάμεσα στις δύο τάσεις αποτυπώνεται γλαφυρά από τη λαϊκή μούσα:
«Βασίλη μ’, κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης και ν’ αποκτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες.
– Εγώ μάνα δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης και να ’μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι των γερόντων. Θα πάρω το τουφέκι μου, θα ζώσω το σπαθί μου και θα ’βγω δίπλα στα βουνά, να πάω να βρω τους κλέφτες».
Στα καθ’ ημάς, πρόσφατο σχετικά παράδειγμα ενσωμάτωσης αριστερού κόμματος, που γρήγορα εκτινάχθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποτελεί το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε το 1974. Στις 17/11/1974 γίνονται οι πρώτες μετά τη δικτατορία εκλογές. Σε αυτές το ΠΑΣΟΚ συμμετέχει με το μαξιμαλιστικό σύνθημα «στις 18 σοσιαλισμός». Λαμβάνει το 13,85% των ψήφων. Σε τρία όμως μόλις χρόνια, στις εκλογές της 20/11/1977 αναδεικνύεται σε αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 25,34% και μπαίνει σε κυβερνητική τροχιά.
Το 1978 εγκαταλείπει τη σοσιαλιστική στρατηγική και υιοθετεί την ΕΛΕ (Εθνική Λαϊκή Ενότητα) δηλαδή, στην ουσία μια πολιτική συνεργασίας των τάξεων και εκσυγχρονισμού του συστήματος με δειλή κεϋνσιανή διαχείριση. Βαθμιαία, ιδίως τη σημιτική περίοδο, προσχωρεί στο σοσιαλνεοφιλελευθερισμό, για να καταλήξει στη λαομίσητη πολιτική των μνημονίων, που βιώνουμε.
Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ έχει χαρακτηριστικές ομοιότητες με την περίπτωση του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια, η ενσωμάτωση του ΠΑΣΟΚ δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε και την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Συνηγορεί όμως μάλλον υπέρ της δεύτερης. Το ΠΑΣΟΚ είχε προβάλει ως άμεσο στόχο τον σοσιαλισμό, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναιρεί το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα αλλά προσθέτει κεϋνσιανές πινελιές. Αν το ΠΑΣΟΚ με μια μαξιμαλιστική στόχευση απεμπόλησε τις αρχές υπό τη λογική και την πίεση του κυβερνητισμού, εύλογα μικρότερες αντιστάσεις θα προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ στην αστικοποίησή του, ενόψει του κυβερνητικού στόχου.
Έπειτα, είναι ορατές οι τεράστιες πιέσεις που ασκούνται στον ΣΥΡΙΖΑ από τις αστικές δυνάμεις. Μετά την αποτυχία να τον παγιδεύσουν στη στρούγκα του κυβερνητισμού (με όρους απρόσφορους γι’ αυτόν) επιστρατεύουν όλες τις δυνάμεις για να τον ενσωματώσουν στην «εθνική» ομάδα της διαπραγμάτευσης με την Κομισιόν. Ακόμη, με έκδηλη αγωνία επιχειρούν πολιτικοί και δημοσιογράφοι να εκμαιεύσουν από εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ ότι «δεν θα κατεβάσουν τον κόσμο στο δρόμο». Αυτός είναι ο εφιάλτης τους και όχι οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί.
Αυτοπίεση για την ενσωμάτωσή του ασκεί και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ με την οιονεί αγιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναζητώντας τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεκδίκηση του κυβερνητικού θώκου και την ευόδωση των όποιων διαπραγματεύσεων με αυτήν, θα έχει την τάση συνεχώς να υποχωρεί. Σημαντικό μοχλό πίεσης στην ίδια κατεύθυνση αποτελεί το γεγονός της μαζικής μετακίνησης ψηφοφόρων σε ελάχιστο χρόνο από το ΠΑΣΟΚ κυρίως (περίπου 1 εκατ.). Αυτοί οι ψηφοφόροι δεν είναι απλώς δυσαρεστημένοι. Έκαναν ένα άλμα προς τ’ αριστερά, μετέωρο όμως.
Γιατί με τη συντηρητική πλευρά της συνείδησής τους είναι εθισμένοι σε μια κρατικίστικη λογική μικροπαροχών από το κράτος. Η μη ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ θα ωθεί ένα μεγάλο μέρος αυτών των μαζών να πιέζει τον ΣΥΡΙΖΑ σε συναίνεση προς την κυβερνητική πολιτική, για να υπάρξουν έστω επιμέρους βελτιώσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ή στην ορμή του κυβερνητισμού του θα γίνει δορυφόρος τέτοιων προταγμάτων ή θα αναλάβει το δύσκολο καθήκον να διαπαιδαγωγήσει αγωνιστικά αυτές τις μάζες, με τον κίνδυνο έστω απωλειών.
Ανησυχητική για την όποια αποτροπή της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανακοίνωση της μετατροπής του σ’ ενιαίο κόμμα, χωρίς αυτοτελείς κομματικά συνιστώσες. Αυτή η εξέλιξη προδίδει συντηρητική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, εγκαθίδρυση συγκεντρωτισμού και γραφειοκρατίας, φίμωση της αριστερής πολυφωνίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει φραγμό στη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η μονολιθικότητα πάντα συνδέεται με συντηρητική και αστικού χαρακτήρα στροφή. Και ασφαλώς καθησυχάζει τους αστούς, ανησυχεί όμως τους αριστερούς. Οι αριστερές όμως συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ θορυβούν με τη σιωπή τους…
Δυστυχώς, και οι δηλώσεις των ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν προοιωνίζονται καλές εξελίξεις. Βέβαια, είναι νωρίς. Η μέρα όμως από το πρωί φαίνεται. Πάντως, σε γενικές γραμμές οι δηλώσεις της ηγεσίας του κόμματος συνθέτουν πλαίσιο συμβατό προς τις απαιτήσεις του συστήματος για τη λειτουργία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε να γίνει αποδεκτή ως αυριανή κυβερνώσα δύναμη.
Η αντιπολιτευτική γραμμή λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι θα κινηθεί στο εξής πλαίσιο: Πρώτον, «υπεύθυνη» αντιπολίτευση. Αυτή η διαβεβαίωση παρέχεται απ’ όλους. Δεύτερον, κριτική αλλά και κατάθεση προτάσεων «σωρηδόν». Τρίτον, αμφισβήτηση της διαπραγματευτικής ικανότητας της κυβέρνησης – προβολή της δικής του διαπραγματευτικής ικανότητας (ο καλός διαπραγματευτής…). Τέταρτον, θα ψηφίζουν τα θετικά μέτρα της κυβέρνησης (πού τα είδαν;). Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ (Αυγή 21/6/2012) αποδίδει στην κυβέρνηση «ακραίο αντικοινωνικό νεοφιλελευθερισμό».
Πρόκειται για τακτική, σαφώς περιορισμένη στα δώματα του Κοινοβουλίου, που όζει «μετριοπάθειας» και «σύνεσης». Γι’ αυτό, εξάλλου, οι εκπρόσωποι της τρικομματικής επιδαψιλεύουν γενναιόδωρα επαίνους στον ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν σαφώς υποβαθμίσει τον λαϊκό παράγοντα σε περιθωριακή δύναμη. Λένε περίπου: «Αν υπάρξουν κινητοποιήσεις (δεν θα τις προκαλέσουμε εμείς) θα σταθούμε στο πλευρό των εργαζομένων». Μάλιστα ο Τσίπρας σε συνέντευξή του στο Ρόιτερς υπερέβη τα εσκαμμένα της νομιμοφροσύνης προς τους αστούς, διαβεβαιώνοντας ότι «δεν θα καλέσουμε τους υποστηρικτές μας να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα μέτρα της λιτότητας».
Βέβαια, επειδή από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν εξαερώθηκαν εν μια νυκτί οι αριστεροί, επακολούθησε η «διορθωτική» δήλωση Σκουρλέτη που εξέφρασε αυτές τις τάσεις και διαμήνυσε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρωτοστατήσει στους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης φάσης». Είναι θεμιτό και δέον οι αριστερές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ να αντιδράσουν, πριν ο συσχετισμός υπέρ της σοσιαλδημοκρατικής τάσης γίνει μη ανατάξιμος. Όμως το κύριο είναι στις άγριες μέρες που έρχονται η αντικαπιταλιστική Αριστερά και το εργατικό λαϊκό κίνημα να βρεθούν με αγώνες στο κέντρο των εξελίξεων, ώστε ο άξονας να μετακινείται προς τα αριστερά.
Πηγή: ΠΡΙΝ
αναδημοσίευση από:αριστερό blog


«Το μέλλον που μας ετοιμάζουν»

Συνέντευξη Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου , δημοσιογράφος και συγγραφέας , μιλά στο babushka.gr για τις εκλογές , την αριστερά και την κρίση στην Μ.Ανατολή.


1. Δεδομένου ότι, η κρίση και οι εξελίξεις στην ευρωζώνη καλπάζουν, σε συνδυασμό με την σύνοδο κορυφής  αλλά και το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών. Ποιες πιστεύεις θα είναι οι
αποφάσεις και πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;

Ο αστικός πολιτικός κόσμος και τα μεγάλα συγκροτήματα της ενημέρωσης καλλιέργησαν μια εντελώς αδικαιολόγητη ευφορία για την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Είδαν στις αποφάσεις της μια πρώτη νίκη των περιφερειακών, Μεσογειακών χωρών επί της Γερμανίας και των συμμάχων της, προάγγελο στροφής της Ένωσης από τη Δρακόντεια λιτότητα στην ποθητή ανάλυση. Δυστυχώς και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε ως «κατ’ αρχήν θετικές» τις αποφάσεις της συνόδου (κυρίως την αποσύζευξη των δανείων των τραπεζών από το δημόσιο χρέος), περιορίζοντας την κριτική του στην ελληνική κυβέρνηση που δεν εξασφάλισε για τη χώρα μας ίση μεταχείριση με Ισπανία και Ιταλία.
Τίποτα δεν δικαιολογεί αυτή την αισιοδοξία. Ο απ’ευθείας δανεισμός των τραπεζών θα γίνει με τον όρο να υπαχθούν υπό τον έλεγχο κεντρικών ευρωπαϊκών αρχών, δηλαδή στην πράξη να περάσουν υπό τον έλεγχο της Γερμανίας. Σε κάθε περίπτωση, τα ημίμετρα της συνόδου κορυφής για πολλοστή φορά στάθηκαν ανίκανα να συγκρατήσουν τον κατήφορο του ευρώ. Ράλι στα χρηματιστήρια για δύο- τρεις ημέρες και μετά επιστροφή στον πανικό και την πτώση χωρίς αλεξίπτωτο. Την Παρασκευή, το κόστος δανεισμού της Ισπανίας εκτοξεύθηκε και πάλι στο εφιαλτικό 7%. Την ίδια ώρα, η Φινλανδή υπουργός Οικονομικών θέτει για πρώτη φορά θέμα ενδεχόμενης εξόδου της χώρας της από το ευρώ, ενώ προς την ίδια κατεύθυνση κινείται η επιστολή 160 προβεβλημένων Γερμανών οικονομολόγων.
Η κρίση του ευρώ θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί. Η ελληνική Αριστερά οφείλει να προετοιμάσει το λαό για την πολύ πιθανή έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ζητούμενο είναι αυτή η έξοδος να γίνει με πρωτοβουλία και υπό την ηγεμονία των αριστερών, λαϊκών δυνάμεων και όχι με πρωτοβουλία των δανειστών μας ή του δουλοπρεπούς πολιτικού προσωπικού, γιατί τότε το κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο. 

2. Το αποτέλεσμα των εκλογών συνιστά μια αριστερή μετατόπιση της κοινωνίας ή μια δεξιά και συντηρητική; Δεδομένου την συντηρηκοποίηση της ΝΔ αλλά και το φαινόμενο της ακροδεξιάς Χρυσής Αυγής.  

 Οι τελευταίες εκλογές αποτέλεσαν Πύρρεια νίκη του συστήματος. Με την ιδεολογική τρομοκρατία των μέσων ενημέρωσης και τις εκβιαστικές παρεμβάσεις Μέρκελ, Ολάντ και Σία απέτρεψαν το σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς και την εμβάθυνση του ρήγματος που είχε ανοίξει στις εκλογές της 6ης Μαίου. Ωστόσο η ελληνική Αριστερά στο σύνολό της ξεπέρασε κατά πολύ κάθε μετεμφυλιακό προηγούμενο, ενώ ο παλιός δικομματισμός έχασε περισσότερο από τη μισή του δύναμη σε σύγκριση με το 2009. Η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ στηρίζεται σε πήλινα πόδια και μάλλον δεν θα μακροημερεύσει. Η Χρυσή Αυγή ωφελήθηκε από την κρίση, την απόγνωση που φέρνει το μνημόνιο σε κατεστραμμένα μικροαστικά και λούμπεν εργατικά στρώματα, αλλά και από την υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας (ξενοφοβία, αυταρχισμός) από τα δύο μεγαλύτερα συστημικά κόμματα. Αποτελεί σοβαρό κίνδυνο.

3. Για την αριστερά, παρατηρούμε ότι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μεγάλος νικητής αντιθέτως οι άλλες αριστερές δυνάμεις σημείωσαν πτώση έως και εκλογική συντριβή. Τι συνιστούν αυτές οι αλλαγές για την ίδια την αριστερά και τις εξελίξεις που θα φέρουν;

 Μέσα σε ένα εξαιρετικά ασταθές και ευμετάβλητο πολιτικό σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την πιο ασταθή συνιστώσα του. Η επιτυχία του οφείλεται αφ’ ενός μεν στην αριστερή στροφή που είχε πραγματοποιήσει εδώ και καιρό, ήδη επί εποχής Αλέκου Αλαβάνου (και η οποία συνεχίστηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και το κίνημα των Αγανακτισμένων), αφ’ ετέρου δε στο σύνθημα της αριστερής κυβέρνησης, που έδινε άμεση προοπτική νίκης στα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν και αγωνιούν. Ωστόσο, η επιρροή του δεν είναι εδραιωμένη, έχει σε μεγάλο βαθμό συγκυριακά χαρακτηριστικά και η ψήφος που έλαβε διαπνέεται συχνά από λογικές ανάθεσης, εύκολων λύσεων από τα πάνω. Επιπλέον, η συνύπαρξη στους κόλπους του τόσο αντιθετικών τάσεων θέτει ζήτημα αξιοπιστίας- το πρόβλημα δεν είναι οι πολλές «συνιστώσες», αλλά η θολή «συνισταμένη». Ιδιαίτερα η εμμονή του στον ευρωπαϊσμό τη στιγμή που η ευρωζώνη αποκαλύπτεται ως θάλαμος βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε θέτει ανυπέρβλητα όρια στην αντιπολιτευτική του στρατηγική.
Όσο για το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουν δίκιο στην κριτική που ασκούν στο ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το ευρώ και τις ανοιχτά συστημικές, διαχειριστικές τάσεις μέρους της ηγεσίας του. Η κριτική τους θα είναι πιο πειστική αν δεν γίνεται από τη σκοπιά ενός μικρόψυχου κομματικού πατριωτισμού, αλλά από τη σκοπιά της λαϊκής αγωνίας και της κοινωνικής ανάγκης για τη συγκρότηση ενός μεγάλου, ενιαίου μετώπου πάλης και νίκης. 

4. Εσύ ποιες πιστεύεις ότι είναι οι ρεαλιστικότερες λύσεις για την επίλυση της κρίσης στην Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη;

Δυστυχώς, οι συσχετισμοί στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι πολύ δυσμενείς για τη ριζοσπαστική και πολύ περισσότερο για την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Με τα σημερινά δεδομένα, η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει μόνη της- κι αν αύριο βρεθούν σύμμαχοι και προκύψουν ανατροπές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τόσο το καλύτερο. Μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα οφείλει πρώτα απ΄όλα να διαγράψει μονομερώς το χρέος (κομβικό ζήτημα, που δυστυχώς φαίνεται να έχει ξεχαστεί στον πολιτικό λόγο της σύνολης Αριστεράς), να ακυρώσει τα δύο μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους και να καταγγείλει τη δανειακή σύμβαση. Μια τέτοια ρήξη, απολύτως αναγκαία για να γίνουν στοιχειώδη βήματα στο δρόμο της ανόρθωσης του λαού και της οικονομίας, αναγκαστικά θα φέρει την Ελλάδα σε σύγκρουση με την Ε.Ε. και θα καταστήσει αναγκαία την αποδέσμευση από το ευρώ και την επαναφορά εθνικού νομίσματος. Η αναταραχή, το οικονομικό και κοινωνικό κόστος δεν μπορούν να αποφευχθούν, ωστόσο η ανάκαμψη θα είναι ταχεία και κυρίως θα ανοίξει ο δρόμος για αποφασιστικότερες αλλαγές, σε συνθήκες αποκατάτασης της εθνικής μας υπόστασης και της λαϊκής κυριαρχίας.

5. Σε διεθνές επίπεδο πώς κρίνεις την κατάσταση, στην Συρία και το Ιράν αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής; Είναι πιθανή μια επέμβαση της Δύσης; Αν ναι, σε μια τέτοια ενδεχόμενη επέμβαση, πιστεύεις πως ηγετικό ρόλο θα παίζει η Αμερική όπως έχουμε δει παλιότερα ή η Ευρώπη; Και τέλος ποίος θα είναι ο ρόλος της Ελλάδας σε μια τέτοια ενδεχόμενη κατάσταση;

Αυτή τη στιγμή, το πιο καυτό μέτωπο εντοπίζεται στη Συρία. Το καθεστώς Άσαντ, απολυταρχικό μεν, αλλά ενοχλητικό για τον διεθνή παράγοντα λόγω των αντιιμπεριαλιστικών και αντισιωνιστικών του χαρακτηριστικών, αποτελεί τον ισχυρότερο σύμμαχο του Ιράν και ενδεχόμενη πτώση του θα άνοιγε το δρόμο για εξελίξεις και στην Τεχεράνη. Η στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Συρία είναι πολύ πιθανή- καλύτερα να πούμε ότι έχει ήδη αρχίσει με τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση και τη στήριξη των ενόπλων αντικαθεστωτικών ομάδων. Είναι πιθανό οι Αμερικανοί και γενικά οι Δυτικοί να επιβάλουν σε κάποια φάση απαγόρευση πτήσεων στη Συρία, αφήνοντας στους Τούρκους και τους Άραβες την επέμβαση με χερσαίες δυνάμεις (και τις απώλειες που αυτή θα επιφέρει). Η Ελλάδα οφείλει να κρατηθεί μακριά από κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση και να μην επιτρέψει τη χρησιμοποίηση των αμερικανικών βάσεων και του ελληνικού εναέριου χώρου. Επίσης να αξιοποιήσει τις εξελίξεις για να συσφίξει στενότερες σχέσεις με τη Ρωσία, η οποία κινδυνεύει να χάσει τη μοναδική της βάση στις θερμές θάλασσες, που βρίσκεται στη Λατάκεια της Συρίας.

6. Γενικότερα παρατηρούμε μια εκτροπή στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας από την έναρξη της πρωθυπουργίας του Γ. Παπανδρέου, με αποκορύφωμα τις σχέσεις με το Ισραήλ. Παράλληλα με το ζήτημα των ΑΟΖ και την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Μεσογείου. Γιατί συνέβη αυτό; Και τι θα αποτελέσει αυτή η αλλαγή στις σχέσεις με τις άλλες χώρες για την Ελλάδα στο άμεσο μέλλον;

Με το Γιώργο Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, η Ελλάδα απέκτησε μια κυβέρνηση τόσο φιλοαμερικανική και φιλοσιωνιστική που δεν θα το διανοούνταν ποτέ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ ούτε επί εποχών Κ. Καραμανλή μεγάλου και μικρού. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε, βέβαια, ότι η κυβέρνηση Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων θα αλλάξει ρότα προς μια πολιτική ειρήνης, ανεξαρτησίας και αλληλεγγύης με όλους τους δοκιμαζόμενους λαούς. Ευχόμαστε μόνο να μη φτάσει σε τόσο χαμηλά επίπεδα υποδούλωσης και εξαχρείωσης όσο οι προκάτοχοί της.

7. Όλα αυτά, σε παραλληλισμό με το ζήτημα της Μέσης Ανατολής, σχετίζονται; και αν ναι, σε ποίο βαθμό με την παγκόσμια οικονομική κρίση;

Ασφαλώς, θα ήταν υπερβολή να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένα «κέντρο», που κάθεται και αναλύει την κατάσταση του διεθνούς καπιταλισμού και στο τέλος λέει: «Έχουμε μεγάλη κρίση, δεν κάνουμε έναν πόλεμο της προκοπής να καθαρίσουμε;». Είναι ωστόσο αλήθεια ότι οι κρίσεις ιστορικών διαστάσεων, όπως η σημερινή, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος ώστε να αναπτυχθούν τα δηλητηριώδη άνθη του Κακού- η τάση εξαγωγής της κρίσης στον διπλανό μας, ο εθνικισμός, η καταδίωξη αποδιοπομπαίων τράγων κλπ. Η παρούσα κρίση ξεκίνησε ως χρηματιστηριακή, επεκτάθηκε σε οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Δεν αποκλείεται το επόμενο στάδιο να είναι η μετάλλαξή της σε γεωπολιτική κρίση και σύγκρουση απροσδιόριστων διαστάσεων. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα θα ζήσει κάτι τέτοιο. 



Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Οσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ : Οσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος!
Γράφει:ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.
*
Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.
Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:
«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».
***
Ας δούμε, λοιπόν, πόσο ευθύνεται το (ανύπαρκτο, έτσι κι αλλιώς) Δημόσιο στην εκτίναξη των χρεών και των ελλειμμάτων, κι ας δούμε κατά πόσο ισχύει ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς
(ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.),
ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.
*
Οι κυβερνώντες, που σήμερα είναι συγκυβερνώντες με την συνδρομή του κ. Κουβέλη, την τελευταία 20ετία έχουν διαπράξει τα κάτωθι:
*
Ξεπούλησαν και ξαναξεπούλησαν τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία. Αλλά αυτό σε τι «βοήθησε» τα οικονομικά του κράτους;
Ξεπούλησαν την ΑΓΕΤ. Αλλά αυτό σε τι «τόνωσε» τα δημόσια ταμεία;
Ξεπούλησαν τον ΟΤΕ. Αλλά αυτό σε τι απέτρεψε την πτώχευση;
Ξεπούλησαν πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα. Αλλά αυτό σε τι «έσωσε» την οικονομία;
Ξεπούλησαν το λιμάνι του Πειραιά. Αλλά αυτό σε τι «βελτίωσε» τα ελλείμματα;
Ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή». Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε την χρεοκοπία;
Ξεπούλησαν τη διώρυγα της Κορίνθου. Αλλά αυτό σε τι απομάκρυνε τα «κουρέματα»;
Ξεπούλησαν τους οδικούς άξονες της χώρας. Αλλά αυτό σε τι συνέβαλε για τον «κατευνασμό των αγορών»;
*
Επίσης υπενθυμίζουμε ότι:
Μέχρι το 2004, δηλαδή μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίσης, αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις, να διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις και να καταργούν ό,τι απέμεινε από το λεγόμενο «κράτος πρόνοιας», το ΠΑΣΟΚ είχε διαπράξει τα εξής:
Ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ.
Ξεπούλησε το 38% της ΕΥΔΑΠ.
Ξεπούλησε το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια».
Ξεπούλησε το 49% του ΟΠΑΠ.
Ξεπούλησε το 92% της Εθνικής Τράπεζας.
Παρέδωσε το αεροδρόμιο των Σπάτων στους Γερμανούς.
Παρέδωσε τη γέφυρα του Ρίου στους Γάλλους.
Παρέδωσε την Αττική Οδό στον Μπόμπολα κ.ο.κ.
*
Μήπως αμφισβητεί αυτά τα στοιχεία ο κ. Σαμαράς; Τότε θα πρέπει να αμφισβητήσει τον κ. Καραμανλή.
Αυτός ήταν - ο κ. Καραμανλής - που ως πρωθυπουργός τα είχε καταθέσει στην Βουλή...
Επομένως, ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο να απαιτεί καταλογισμό ευθυνών και εξήγηση:
α) Σε τι απέτρεψαν όλες αυτές οι εκποιήσεις - που πάντα βαφτίζονται «αξιοποίηση» - την εκτίναξη του δημόσιου χρέους;
β) Πόσο στοίχισε στην κοινωνία της εργασίας και του μόχθου το ιδεολόγημα περί «λιγότερου κράτους», που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διακινούν από τη δεκαετία του '80 για να ρημάζουν και να παραδίδουν τη δημόσια περιουσία στην πλουτοκρατία;
*
Οι απαντήσεις είναι τόσο προφανείς, όσο πρόδηλη είναι και η νέα τους στόχευση:
Πρώτον, εμφανίζουν σαν «σωτηρία» την ίδια καταστροφική πολιτική που έχει γεμίσει τα ταμεία των κεφαλαιοκρατών και έχει εκτινάξει τα δημόσια χρέη!
Δεύτερον, παρουσιάζουν σαν «φάρμακο» την ίδια εκείνη δηλητηριώδη πολιτική που έχει διαλύσει την Ελλάδα!
Τρίτον, ισχυρίζονται πως παραμένει «επιβεβλημένος» εκείνος ακριβώς ο «μονόδρομος» του ξεπουλήματος που ακολουθούν επί δεκαετίες, με τα γνωστά αποτελέσματα!
Τέταρτον, αποκαλούν «φιλόδοξη» και «αναγκαία» την ίδια εγκληματική πολιτική που έχει χρεοκοπήσει τους Ελληνες και τους έχει αποστερήσει το δημόσιο πλούτο τους!
Πέμπτον, έχουν ορκιστεί πίστη στο ξεπούλημα πολύ πριν εμφανιστεί η «τρόικα». Πολύ πριν ανακαλύψουν ως πρόσχημα το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα.
*
Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Αν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη - και όχι για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας παραδίδοντάς της για να ξεζουμίσει ό,τι απέμεινε από την δημόσια περιουσία - τότε:
  • Πώς γίνεται από το 2000 μέχρι το 2004, την εποχή του μεγάλου «εκσυγχρονιστικού» κύματος του ξεπουλήματος, το δημόσιο χρέος, αντί μείωσης, να αυξήθηκε κατά 62 δισ. ευρώ;
  • Πώς γίνεται από το 2004 μέχρι το 2009, την περίοδο του ξεπουλήματος της «ήπιας προσαρμογής», της «Cosco», της διάλυσης της Ολυμπιακής και της εν συνόλω εκποίησης του ΟΤΕ, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 97,3 δισ. ευρώ;
  • Πώς γίνεται από το 2009 μέχρι το 2011, την περίοδο που τίναξαν στον αέρα τα νοσοκομεία, έβαλαν λουκέτο στις διαδρομές του ΟΣΕ στην μισή Ελλάδα (!), επέκτειναν τη δράση των ιδιωτών στον τομέα της ενέργειας, το χρέος αντί να μειώνεται, να αυξήθηκε κατά 68,5 δισ. ευρώ;
*
Τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα:
Μόνο κατά την περίοδο 2000 - 2011, περίοδο γενικού ξεπουλήματος,
το χρέος όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά
αυξήθηκε κατά 227,8 δισ. ευρώ (!), δηλαδή υπερδιπλασιάστηκε
και
αυξήθηκε με ρυθμό 164%!
*
Συμπέρασμα:
Δεν ξεπουλούν για να «μειώσουν» το χρέος ή τα ελλείμματα.
Αντίθετα:
Οσο περισσότερο ξεπουλούν,
τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνει!
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκ-πληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί:
Είναι το ταξικό τους χρέος, που «επιβάλλει» το ξεπούλημα. Δεν πρόκειται περί «κοινωνικής ευθύνης». Είναι αδίστακτη και στυγνή εφαρμογή του ταξικού τους καθήκοντος να υπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, αποστερώντας το λαό από τα πάντα:
Από το μισθό, από τη σύνταξη και από τα φάρμακα μέχρι οτιδήποτε έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία.
Αυτό το έγκλημα που πάνε να ολοκληρώσουν, την καθολική δηλαδή παράδοση στους «ιδιώτες» μιας δημόσιας περιουσίας που ο λαός τη δημιούργησε με το αίμα και τον ιδρώτα του, έχουν το θράσος να το βαφτίζουν «εθνική υπευθυνότητα»!