Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Να ξαναβρεί το εργατικό κίνημα το δρόμο της ιστορικής αποστολής του

  http://aristeroblog.gr/node/445
 
Νίκος Γουρλάς
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Το 2011 ήταν η χειρότερη χρόνια για τους εργαζόμενους μετά από πολλές δεκαετίες. Έζησαν την πιο βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες απολύσεις, η εκ περιτροπής εργασία, οι μονομερείς μειώσεις μισθών, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, οι πολύμηνες καθυστερήσεις πληρωμών, τα λουκέτα και το πέταγμα εργαζομένων στο δρόμο, μαζί με τον εργοδοτικό «τσαμπουκά» και τον περιορισμό κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι μερικά μόνο στοιχεία της καπιταλιστικής κρίσης που διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα στην εργατική τάξη και το κίνημά της.
 
Στην «παρανομία» οι εργατικοί αγώνες
 
Ο μεταπολιτευτικός συνδικαλισμός, έτσι όπως διαμορφώθηκε στην δεκαετία του ’80 (στηριγμένος στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κατακερματισμό, τον κομματισμό, και σε μια ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευε μέσω των ΔΕΚΟ) και εδραιώθηκε γραφειοκρατικοποιώντας το συνδικαλιστικό κίνημα και με την συναίνεση της Αριστεράς ειδικά την περίοδο των κυβερνήσεων Τζαννετάκη και Οικουμενικής, είναι πια παρελθόν. Αμήχανοι οι γραφειοκράτες βλέπουν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους, αφενός γιατί οι μέχρι τώρα «κοινωνικοί εταίροι» δεν είναι πια σε καμιά περίπτωση «εταίροι». Αφενός, οι γραφειοκράτες δεν αποτελούν κανενός είδους απειλή για αυτούς, αφετέρου αυτό που ενδιαφέρει την εργοδοσία είναι να περάσει τις επιταγές της Τρόικα χωρίς καμιά διαπραγμάτευση, κινεζοποιώντας τους μισθούς διαλύοντας την όποια προστασία στην εργασία και στο ασφαλιστικό σύστημα. Την ίδια ώρα αμφισβητούνται από μεγάλες μάζες εργαζομένων, που αποτελούσαν τις συνδικαλιστικές κομματικές τους βάσεις.
 
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δέχτηκε ένα σοβαρό πλήγμα, αφού με την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων χάνει ένα σημαντικό στοιχείο συγκρότησης, δράσης και συσπείρωσής της. Ειδικά εκεί, που η μοναδική σχεδόν δράση τους ήταν η υπογραφή ΣΣΕ και η διαχείριση επιμέρους ζητημάτων που προέκυπταν από την εφαρμογή της. Η περίοδος λοιπόν όπου ο συνδικαλισμός άρχιζε από την κομματική παράταξη και κατέληγε στην πόρτα του ΟΜΕΔ πέρασε χωρίς επιστροφή, πράγμα που δημιουργεί νέους όρους και προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε αγωνιστική ταξική κατεύθυνση. Η υπόθεση των συλλογικών συμβάσεων πρέπει να περάσει στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων. Αυτό δεν μπορεί να γίνει πια με όρους διαχείρισης αλλά με όρους οξυμένης ταξικής σύγκρουσης με την εργοδοσία τους μηχανισμούς της και τους πολιτικούς εκπρόσωπους της. Είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη να υπάρξει μεγάλη πρωτοβουλία από πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες για το θέμα των συμβάσεων. Όμως έχει σημασία ακόμα και την ώρα της σύγκρουσης το εργατικό κίνημα να βγάζει συμπεράσματα από την πορεία του, από τις νίκες και τις ήττες του.
 
Στην πρώιμη εποχή του εργατικού κινήματος τα αιτήματα για νομιμοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης στους τόπους δουλειάς είχαν δεσπόζουσα θέση. Οι άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας, κατά τα πρώτα στάδια της εκβιομηχάνισης, προκάλεσαν πολύ νωρίς αυθόρμητες αντιδράσεις των εργατών, που εκδηλώνονταν συχνά σε βίαιες εργατικές εξεγέρσεις, που οι περισσότερες πνίγονταν στο αίμα. Μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις που συνδέονται με το λεγόμενο «κοινωνικό ζήτημα». Μέσα από αυτές τις συγκρούσεις διαμορφώθηκαν όροι και προϋποθέσεις -έπειτα από σκληρούς αγώνες- για την αναγνώριση και κατοχύρωση, έστω και σε εμβρυώδη μορφή, των πρώτων εργατικών δικαιωμάτων για την ελευθερία της συνδικαλιστικής δράσης, πρόπλασμα των όποιων μετέπειτα μεγάλων κατακτήσεων.
 
Σε αυτά τα πρώτα βήματά του το εργατικό κίνημα είχε να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική βαρβαρότητα, που επιδίωκε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσπαση απόλυτης υπεραξίας δια μέσου της επιμήκυνσης του χρόνου εργασίας, της απειλής της ανεργίας, της απλήρωτης εργασίας κλπ. Οι όροι της διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία καθορίζονταν εξ ολοκλήρου από το κεφάλαιο. Οδηγούσαν στην εξαθλίωση την εργατική τάξη, μέχρι ακόμα και του σημείου της μη δυνατότητας αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (εργατικά ατυχήματα, ασθένειες, πρώιμο γήρας κλπ.) Μαζί με την αποστέρηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, με διοικητικά και κατασταλτικά μέσα, όπως η απαγόρευση των συνενώσεων των εργατών, η άρνηση του δικαιώματος ψήφου, στερούν από τους εργαζόμενους κάθε δυνατότητα να αλλάξουν ή έστω να επηρεάσουν την κυριαρχία του κεφαλαίου.
 
Βλέπουμε ότι και στις μέρες μας όλα τα παραπάνω επαναλαμβάνονται, με διαφορετικές φυσικά μορφές, που όμως στον πυρήνα τους δεν έχουν καμιά διαφορά. Σήμερα για παράδειγμα ποιος τολμά να ζητήσει ειδικά στον ιδιωτικό τομέα υπερωρίες, ενώ η διευθέτηση του χρόνου εργασίας που επιβάλουν οι εργοδότες μονομερώς δεν αποβλέπει μόνο στην μείωση του κόστους του εργάσιμου χρόνου αλλά εμπεριέχει και κλοπή, αφού αναγκάζουν τους εργαζόμενους σε άλλες περιόδους που υπάρχει δουλειά να δουλεύουν ακόμα και πάνω από δώδεκα ώρες, νύχτες, Κυριακές και αργίες, χωρίς να πληρώνονται παραπάνω όπως ορίζουν οι συμβάσεις. Σε αυτά αν προστεθεί ότι αυξάνεται ραγδαία η απλήρωτη εργασία με ή χωρίς λουκέτα, αλλά και τα κόλπα των εργοδοτών με την υπαγωγή στο άρθρο 99, τα φέσια στα ασφαλιστικά ταμεία, την μαζική ανεργία κλπ. έχουμε την νέα εξαθλίωση της εργατικής τάξης, που μέρα με την μέρα χειροτερεύει.
 
Οι περικοπές στην υγεία, στα προνοιακά επιδόματα, οι αυξήσεις στις παροχές της κοινής ωφέλειας, αυξάνουν σε όλο και μεγαλύτερη έκταση την καταστροφή της εργατικής δύναμης, αφού περιορίζουν την δυνατότητα αναπαραγωγής της, οδηγώντας στην εξαθλίωση μεγάλες πια μάζες εργαζομένων. Η απειλή της ανεργίας σε συνδυασμό με την βία της επιβίωσης, η οργή, η απελπισία, αλλά και η έλλειψη ορατής πολιτικής διεξόδου δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα που ειδικά στη νέα γενιά έχει δραματικές επιπτώσεις στο πως βλέπει το εργασιακό της μέλλον οδηγώντας την σε επιλογές παραίτησης από τον αγώνα για μια θέση εργασίας (με ότι αυτό σημαίνει για την οικογένεια και το μέλλον της), ή φυγής από την χώρα.
 
Όμως και στον τομέα των δικαιωμάτων έχουμε σοβαρές αλλαγές. Η σύγχρονη καταστολή στους τόπους δουλειάς ξεκινά από την άρνηση της εργοδοσίας του δικαιώματος να υπάρχουν σωματεία και οποιασδήποτε μορφής συνδικαλιστική παρέμβαση και φτάνει στην ανοιχτή καταπάτηση ακόμα και αυτών των ελαχίστων προστατευτικών νόμων για την συνδικαλιστική δράση, αγνοώντας ακόμα και αυτή την αστική νομοθεσία. Οι περιπτώσεις της απόλυσης του πρόεδρου της Aegean Airlines, είτε οι απολύσεις ιδρυτικών μελών σωματείων είναι φαινόμενα της τελευταίας διετίας.
 
Σε αυτές τις καραμπινάτες παρανομίες από τους μηχανισμούς της ελληνικής δικαιοσύνης δεν υπάρχει κανενός είδους παρέμβαση για την προστασία των εργαζομένων, παρά μόνο η βασανιστική διαδικασία των δικαστικών αγωγών από τους παθόντες, που κάνουν 3 και 4 χρόνια να εκδικαστούν. Σε παλιότερες εποχές αρκούσε η προσφυγή σε ασφαλιστικά μέτρα για να επαναπροσληφθεί ο εργαζόμενος. Αυτή η διαδικασία σχεδόν δεν εφαρμόζεται πότε και όλες οι υποθέσεις συνδικαλιστικών διώξεων οδηγούνται σε τακτικές δικάσιμες που είναι αβέβαιη  η έκβαση τους αφού παρατηρείται τελευταία αύξηση των αποφάσεων που ευνοούν την εργοδοσία. Μέχρι τότε φυσικά στους τόπους δουλειάς των απολυμένων βασιλεύει η τρομοκρατία, η υποταγή και η σύνθλιψη κάθε φωνής που πάει να αντισταθεί. Όμως το σοβαρότερο είναι ότι ακόμα και αυτή την έστω κολοβή προστασία που παρέχει ο ν. 1264 οι εργοδότες την καταπατούν συνειδητά, προετοιμάζοντας ίσως το έδαφος για την κατάργηση ή την τροποποίηση του 1264, που θα καταργεί ακόμα και αυτό το ελάχιστο δίχτυ προστασίας της συνδικαλιστικής δράσης. Οι απολύσεις 80 συνδικαλιστών τους τελευταίους μήνες, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι στο συνδικαλιστικό κίνημα έχει εφαρμοστεί ένα άτυπο «ιδιώνυμο».
 
Μια άλλη μορφή καταστολής από την εργοδοσία είναι η οργάνωση ισχυρού εργοδοτικού μηχανισμού που χρησιμεύει στην τρομοκράτηση και τo κτύπημα της όποιας προσπάθειας για συνδικαλιστική οργάνωση γίνει. Τελευταία παρατηρούμε φαινόμενα όπου εργοδοτικό σωματείο που ίδρυσαν στελέχη εταιρίας που σε αυτό έγραψαν την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων με εκβιασμούς και απειλές να παρευρίσκεται σε τριμερή, όπου θα συζητιόταν το θέμα απόλυσης ιδρυτικού μέλους σωματείου. Όχι φυσικά για να υποστηρίξει τον εργαζόμενο, αλλά για να δικαιολογήσει την εργοδοσία ότι «καλώς απέλυσε την εργαζόμενη γιατί δεν ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις της»! Ακόμα εμφανίζονται φαινόμενα που θυμίζουν τις συγκρούσεις εργαζομένων στην Αμερική των αρχών του προηγούμενου αιώνα με στρατολογημένους τραμπούκους από τις εταιρίες. Η περίπτωση της εταιρίας σεκιούριτι ICTS που οδήγησε 100 περίπου εργαζόμενους έξω από την επιθεώρηση εργασίας για να «διαμαρτυρηθούν» τραμπουκίζοντας τους επιθεωρητές εργασίας αλλά και σωματεία που κατήγγειλαν τις αυθαιρεσίες της εταιρίας είναι χαρακτηριστική.
 
Είναι άμεσο καθήκον μας απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα να ορίσουμε τις κόκκινες γραμμές που το ταξικό εργατικό κίνημα δεν θα κάνει βήμα πίσω από αυτές.
- Καμιά ανοχή σε απόλυση συνδικαλιστή ή συναδέλφου, που ασκεί το νόμιμο δικαίωμα της συνδικαλιστικής δράσης, χρησιμοποιώντας πέρα από τις νομικές διαδικασίες, τις διαμαρτυρίες και τα ψηφίσματα, τη συγκρότηση επιτροπών αγώνα, που θα οργανώνουν μαζικές διαμαρτυρίες, έξω από τις επιχειρήσεις. Μαζική παρουσία στα δικαστήρια όταν εκδικάζονται υποθέσεις απολυμένων συναδέλφων μας.
- Τσάκισμα των εργοδοτικών μηχανισμών τρομοκράτησης των εργαζομένων, όπου αυτοί υπάρχουν, με όρους φυσικά μαζικής λαϊκής πάλης, ονομαστικές καταγγελίες στο διαδίκτυο, ενημέρωση ευρύτερα της κοινωνίας  για τον βρόμικο ρόλο που παίζουν απέναντι στους συναδέλφους τους.
- Δυνάμωμα της εργατικής αλληλεγγύης, ειδικά σε χώρους που προκηρύσσεται απεργία, επίσχεση κλπ, μαζικές απεργιακές φρουρές, συγκρότηση λαϊκών επιτροπών αγώνα με φορείς της περιοχής για την υπεράσπιση του αγώνα των εργαζομένων.
- Απέναντι στη νέα καταστολή που ετοιμάζεται με την απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας, πρέπει να συγκροτήσουμε άμεσα πλατιά επιτροπή αγώνα με την συμμετοχή συνδικαλιστών, διανοουμένων, φοιτητών νομικών κλπ. για την περιφρούρηση του δικαιώματος να διαδηλώνει ο λαός.
 
ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ
 
Από την εποχή που ο Ένγκελς γράφει το βιβλίο Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία μέχρι τις πρώτες εργατικές ενώσεις, κλιμακώνονται οι πρώτοι εργατικοί αγώνες (συχνά αιματηροί), που διευρύνουν τις εργατικές κατακτήσεις. Οι πρώτες μεγάλες συγκρούσεις διαμορφώνουν μια ριζοσπαστική και συγκρουσιακή αντίληψη απέναντι στο κεφάλαιο και στους πολικούς του εκπρόσωπους ενώ, οι εργαζόμενοι έρχονται σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Μέσα από αυτήν την διαπάλη ιδρύονται τα πρώτα εργατικά σοσιαλιστικά κόμματα.
 
Στον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης, έγινε δυνατόν το συνδικαλιστικό κίνημα να έχει σημαντικές κατακτήσεις. Το 8ωρο, η καθιέρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η εξάπλωση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και ιδιαίτερα η ασφάλιση κατά της ανεργίας κλπ., είναι κατακτήσεις αυτής της περιόδου. Εκφράστηκαν και στην Ελλάδα, ίσως λίγο καθυστερημένα. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κατακτήσεων ήταν αποτέλεσμα σκληρών ταξικών συγκρούσεων από το επαναστατικό ρεύμα του εργατικού κινήματος. Του ρεύματος που διεκδικούσε μαζί με την βελτίωση των άμεσων συνθηκών ζωής της εργατικής τάξης και την ανατροπή του καπιταλισμού. Όλα αυτά αλλάζουν με το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 1929. Η συρρίκνωση της παραγωγής, η πτώση των μισθών και η μαζική ανεργία οξύνουν τις ταξικές αντιθέσεις. Δημιουργούνται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και κίνδυνοι ανατροπής των αστικών καθεστώτων.
 
Η αντιμετώπιση της κρίσης με το Νιου Ντιλ και τις κεϊνσιανές πολιτικές στη διάρκεια του μεσοπολέμου, απαιτούσε την θεσμοποίηση των συνδικάτων. Με το μοντέλο λοιπόν της κοινωνικής ενσωμάτωσης της μισθωτής εργασίας, που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά με την τριμερή συνεργασία για τον έλεγχο των ταξικών συγκρούσεων, δημιουργούνται οι συνθήκες για την ηγεμονία του ρεφορμιστικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα. Η παραίτηση από το αίτημα για υπέρβαση του καπιταλισμού και η μετατόπιση του προσανατολισμού του εργατικού κινήματος στην γραμμή των μεταρρυθμίσεων και των σταδιακών αλλαγών, που βελτίωναν την θέση του εργαζομένου εντός του συστήματος της μισθωτής εργασίας, ήταν η προϋπόθεση που άνοιξε το δρόμο για τη θεσμοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και τη συμμετοχή τους ως «ισότιμων» κοινωνικών εταίρων, σε μορφές τριμερούς συνεργασίας κράτους, κεφαλαίου και εργασίας.
 
Στην δεκαετία του ‘80 η στρατηγική που διαδέχτηκε την κεϊνσιανή-σοσιαλδημοκρατική διαχείριση (ρηγκανοθατσερισμός, νεοφιλελευθερισμός, Νέα Οικονομία κλπ.) αλλάζει το τοπίο. Η εργατική τάξη αντιμετωπίστηκε με εξαιρετικά επιθετικό τρόπο. Κοινωνικά δικαιώματα -σταθερός μισθός, ωράρια εργασίας, ορισμένοι περιορισμοί στις απολύσεις, κοινωνικές παροχές ανακούφισης-περιορισμού της ανεργίας, ένα μέσο ως χαμηλό επίπεδο παροχών υγείας, παιδείας και σύνταξης, σωματεία και συλλογικές συμβάσεις κ.λπ.- είναι πλέον βαρίδια για το σύστημα. Επομένως, αυτή η εργατική τάξη, όπως ζει και δουλεύει, δεν χωρά πλέον στον καπιταλισμό της νέας εποχής, που επιζητά την καταστροφή και αναδιάρθρωση των μέχρι τώρα εργασιακών σχέσεων. Η κρίση κάνει ακόμα πιο επιθετική αυτή την τάση, δημιουργώντας συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης για μεγάλα κομμάτια εργαζομένων (τρία εκατομμύρια κάτω από το όριο της φτώχειας κλπ.)
 
Με βάση την παραπάνω ζοφερή κατάσταση σε ποια βάση θα γίνει η ανασυγκρότηση του ταξικού εργατικού κινήματος που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς, που θα δημιουργήσει την βάση για νέα αναδιάταξη των δυνάμεων του; Χρειαζόμαστε ένα εργατικό κίνημα ταξικό, αγωνιστικό, ανεξάρτητο, ενωτικό και νικηφόρο, που να υψώσει αποτελεσματική αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου. Που θα προβάλει ξανά τα απελευθερωτικά οράματα της εργατικής τάξης συνδεδεμένα με την ταξική πάλη του σήμερα, με αναβαθμισμένο τον πολιτικό του ρόλο, ένα κίνημα που δεν θα παραμένει στα πλαίσια των « αγώνων του κλάδου μας» ή του να «σώσουμε ότι σώζεται». Η εργατική τάξη δεν διαμορφώνει ταξική συνείδηση και, πολύ περισσότερο, δεν ανυψώνεται σε επαναστατική τάξη όσο μένει εγκλωβισμένη στα στενά συντεχνιακά όρια των «δικών της», «καθαρά εργατικών» στόχων.
 
Αυτό σημαίνει πως το εργατικό κίνημα θα πρέπει να συνδεθεί και να εκφράσει τα γενικότερα λαϊκά αιτήματα και να τα σφραγίσει με το δικό του ταξικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και κατεύθυνση. Η μάχη ενάντια στα «χαράτσια» και ο τρόπος που την ενσωμάτωσαν τα σωματεία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η εργατική τάξη παίζει τον πολιτικό της ρόλο μόνο στο βαθμό που γίνεται τάξη για όλο το λαό, με την έννοια ότι οι οργανώσεις της παίρνουν θέση, προβάλλουν λύσεις, αγωνίζονται για ανατροπές στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων. Πολιτικός αγώνας του εργατικού κινήματος δεν σημαίνει μόνο «πολιτικοποίηση των οικονομικών αγώνων των εργατών», αυτό είναι απλώς μαχητικός ρεφορμισμός ή αναρχοσυνδικαλισμός.
 
Μέσα σε αυτές τις απαγορευτικές συνθήκες για εργατικές διεκδικήσεις χρειάζεται να προβληθεί από το ταξικό εργατικό κίνημα ένα πλαίσιο στόχων -πέρα φυσικά από τους κυρίαρχους στόχους για την ανατροπή της κυβέρνησης, έξοδος από ΕΕ-ευρώ, διαγραφή του χρέους κλπ.-, όπως: 35ωρο, κατώτερο εγγυημένο εισόδημα, αύξηση των εργοδοτικών εισφορών για το ασφαλιστικό, απαγόρευση απολύσεων, εθνικοποίηση στρατηγικών τομέων, αυτοδιαχείριση επιχειρήσεων που κλείνουν, περιορισμός της τοκογλυφίας των τραπεζών, φορολόγηση των χρηματιστηριακών κερδών και των κερδοσκοπικών ροών κεφαλαίων, δέσμευση των κινητών ή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων (προσωπικών ή άλλων εταιριών) του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει για να καλυφθούν οι αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας των απολυμένων. Το πρόγραμμα αυτό πρέπει να συμβάλει στην δημιουργία του ενιαίου εργατικού μετώπου, που θα είναι πεδίο για την οικοδόμηση ενός εργατικού-λαϊκού αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής της επίθεσης, που θα στηρίζεται στην ταξική ενότητα των εργαζομένων, στην κοινωνική συμμαχία τους με τα άλλα λαϊκά στρώματα, στη σύγκλιση όλων των αντιστάσεων αλλά και στην κοινή δράση της Αριστεράς, που θα ανοίγει τον δρόμο για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.
Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος είναι όρος και προϋπόθεση για να προχωρήσουν τα παραπάνω. Η έτσι και αλλιώς ξεπερασμένη δομή του συνδικαλιστικού κινήματος με τους γνωστούς διαχωρισμούς των εργαζομένων σε δημόσιους ιδιωτικούς, τον απίστευτο κατακερματισμό κλάδων, σωματείων κλπ., κατανοείται πλέον από τους εργαζόμενους, μέσα από την πείρα τους, ότι είναι παντελώς άχρηστη και αναποτελεσματική. Οι συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων που επιχειρούνται, είτε σε κλαδικό, είτε σε γεωγραφικό επίπεδο παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που έχουν, είναι η βάση που πρέπει να πατήσουμε για να ανατρέψουμε συσχετισμούς και να δώσουμε περιεχόμενο σε ένα πολιτικό εργατικό κίνημα που θα μπορεί να νικήσει.

Σύντομη Περιγραφή: 

Νίκος Γουρλάς
 Η εργατική τάξη παίζει τον πολιτικό της ρόλο μόνο στο βαθμό που γίνεται τάξη για όλο το λαό, με την έννοια ότι οι οργανώσεις της παίρνουν θέση, προβάλλουν λύσεις, αγωνίζονται για ανατροπές στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.
 
 

Η αριστερά και το εργατικό κίνημα μπροστά στην πρόκληση της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ


 http://aristeroblog.gr/node/312?mid=556

Δημήτρης Δεσύλλας
Oι πολιτικές εξελίξεις που μας αφορούν ζωηρά, ως εργατικό κίνημα και Αριστερά, είναι πυκνές και ραγδαίες!
Είναι, πριν απ΄ όλα, η επιβολή του δοτού Πρωθυπουργού Παπαδήμ(ι)ου και της τριμερούς συγκυβέρνησης του Μαύρου Μνημονιακού Μετώπου νεοδεξιάς - παλαιοδεξιάς - ακροδεξιάς (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ), με πρόσχημα την 6η δόση του δανείου και τη νέα δανειακή σύμβαση, ουσιαστικά όμως ως αστική απάντηση στον πανεργατικό - παλλαϊκό ξεσηκωμό στη διήμερη απεργία 19 - 20/10/11 και στο σύγχρονο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού και της νεολαίας στις φετεινές παρελάσεις. Είναι η υπερψήφιση του ληστρικού - φορομπηχτικού προϋπολογισμού 2012. Είναι κυρίως οι αποφάσεις της πρόσφατης (9/12) Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. για το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» (ή «Δημοσιονομική ΄Ενωση») και τη θεσμοθέτηση της Ευρωζώνης των δύο ταχυτήτων και της Ε.Ε. των τριών ταχυτήτων, υπό Γερμανική ιμπεριαλιστική ηγεμονία. Είναι η επικείμενη αναθεώρηση προς το χειρότερο του «Μεσοπρόθεσμου» Προκρούστη 2012 - 2015 και τα νέα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα, που προετοιμάζονται (άρχισε ήδη η σχετική κατεργασία με τον ερχομό της Τρόϊκας). Είναι το πολύ χειρότερο - πολύ πιο άγριο Μνημόνιο Διαρκείας ως το 2020 (και βάλε), ως «αντίδωρο» της νέας δανειακής σύμβασης!
΄Ολα αυτά είναι βασικές τομές και κρίκοι της επερχόμενης νέας κανιβαλλικής αντιεργατικής επίθεσης. Κανιβαλλικής, στην κυριολεξία : Γιατί, αν σκεφτούμε ότι με όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν παρθεί ως τώρα με το 1ο Μνημόνιο (και με τις 5 διαδοχικές αναθεωρήσεις του) το κρατικό έλλειμμα είναι ακόμα στο 10%, φανταζόμαστε πόσο αγριότερα μέτρα θα παρθούν, για να μηδενιστεί το κρατικό έλλειμμα και για να έχουμε ισοσκελισμένο κρατικό προϋπολογισμό. Με υποχρεωτική προέγκριση από την Ε.Ε. και επιβολή του, με συνταγματοποίησή του, με επιβολή αυτόματων αυστηρών κυρώσεων από τα όργανα της Ε.Ε. σε περίπτωση παραβίασής του (όπως επιβάλλει το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο»).
Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. για το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» (2ο πολύ χειρότερο Μάαστριχτ), όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την κρίση και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αντίθετα, τους οξύνουν, τους ανεβάζουν σε ανώτερο επίπεδο (προοίμιο το βρετανικό βέτο). Συγκροτούν μια αντιδραστική «τομή βάθους» στη μέχρι τώρα καπιταλιστική - ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της Ε.Ε. Τομή, που στην πράξη φέρνει σ΄ όλη την Ευρώπη: «Κινεζοποίηση» - «Βουλγαροποίηση» μισθών και εργασιακών σχέσεων, «Γερμανοποίηση» των συντάξεων (σύνταξη στα 67 ή και αργότερα, με βάση το «προσδόκιμο θανάτου»), «Δανοποίηση» του Φ.Π.Α. (25% σε όλα τα αγαθά και υπηρεσίες), «Ιρλανδοποίηση» της φοροασυλίας του κεφαλαίου (συντελεστής φορολογίας κεφαλαίου στο 12,5% αντί 16% στην Ελλάδα - πραγματικός συντελεστής - και 32% μ.ό. στην Ε.Ε.), ραγδαία υποτίμηση - τεχνοκρατικοποίηση της πολιτικής εκπροσώπησης αλά «Ελληνικά» και «Ιταλικά» (Παπαδήμος, Μόντι)!
΄Ολα αυτά συγκρoτούν την αστική απάντηση του δυτικο-ευρωπαϊκού και ελληνικού κεφαλαίου στη βαθιά και δομική, ιστορικών διαστάσεων, διεθνή καπιταλιστική κρίση. Κρίση, που στην Ε.Ε. συνολικά έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και στις περιφερειακές χώρες - μέλη της, όπως είναι η Ελλάδα, οξύτατες μορφές, λόγω του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της Ε.Ε., της ανισομετρίας και των ανταγωνισμών (εντός και εκτός Ε.Ε.) και της ληστρικής φύσης του ευρώ, πραγματικού Καιάδα για τα λαϊκά δικαιώματα. Σήμερα στη Γερμανία 7,5 εκ. εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ/μήνα, ενώ στην Ελλάδα 60.000 ΄Ελληνες (0,5% του πληθυσμού) κατέχουν 300 δισ. ευρώ κινητή περιουσία και 740 δισ. ευρώ ακίνητη περιουσία σε 4.000 υπεράκτιες (off-shore) εταιρείες, ενώ οι καταθέσεις Ελλήνων στις ξένες Τράπεζες φτάνουν τα 600 δισ. ευρώ. Δείγμα των ταξικών ανισοτήτων που έφερε το ευρώ.
Η μετατροπή της νομισματικής και σε δημοσιονομική ενοποίηση της Ε.Ε., διαλύει και τις τελευταίες φιλο-Ε.Ε. αυταπάτες περί «μεταρρύθμισης» ή «επανίδρυσης» της Ε.Ε.! Συνδέει βαθύτερα το «έξω από το ευρώ» με το «έξω από την Ε.Ε.». Η πάλη για ανυπακοή, ρήξη και αντικαπιταλιστική αποδέσμευση της Ελλάδας και κάθε χώρας αποτελεί άμεσα όρο για την επιβίωση του λαού. Αποτελεί διεθνιστική συμβολή στη διάλυση της Ε.Ε., αλλά και δρόμο προσέγγισης της επανάστασης. Για μια άλλη, αντικαπιταλιστική διεθνοποίηση και συνεργασία των λαών, με προοπτική την εθελοντική συνένωση και συγχώνευση όλων των εθνών στην κομμουνιστική κοινωνία. Η συνολική θέση κατά της Ε.Ε., επομένως, αποτελεί «Λυδία λίθο» για κάθε αριστερή δύναμη! Ιδιαίτερα τώρα, που διευρύνεται σε Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη η λαϊκή οργή και αγανάκτηση κατά της Ε.Ε.
Στο νέο σκηνικό της ταξικής πάλης που διαμορφώνεται, στη νέα κανιβαλλική αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση που επέρχεται και στις πολιτικές εξελίξεις που επιταχύνονται, καλούμαστε να συμβάλουμε σε τρία μεγάλα ζητούμενα των εργαζομένων, της συγκυρίας, της εποχής μας!
ΠΡΩΤΟ : ΄Αμεσα και κυρίως, σε ένα μεγάλο, ενωτικό και νικηφόρο, πανεργατικό - παλλαϊκό ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ της επίθεσης, της συγκυβέρνησης του μαύρου μνημονιακού μετώπου, κάθε κυβέρνησης που θα διαχειριστεί την επίθεση.
  • Θεμέλια του ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ : α) Η ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος (ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ κ.ά.) και β) η έμπρακτη προώθηση της ενότητας της Ε.Τ. (ενάντια στην πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό, την αποπολιτικοποίηση και τον αποσυντονισμό), το συντεχνιασμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό).
  • Καρδιά και βηματοδότης του Αγωνιστικού Μετώπου, η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ μέσα στο μαζικό λαϊκό κίνημα (ενάντια στον αδιέξοδο και καταστροφικό ενδοαριστερό εμφύλιο, που εμποδίζει σοβαρά την ανατροπή της επίθεσης και που γι΄ αυτό ακριβώς τον αναζωπυρώνουν τα αστικά κέντρα και επιτελεία).  Γι΄ αυτό, εμείς, ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, απευθυνόμαστε στη βάση και τις κορυφές όλων των κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων του αγώνα και σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για κοινή δράση, στο μαζικό κίνημα και στα μέτωπα της περιόδου (με όρους ισοτιμίας και σεβασμό στις απόψεις, με βάση τα κεκτημένα του κινήματος), που θα κινείται στην παρακάτω πολιτική κατεύθυνση :
  • Αγώνας για να φύγει η μαύρη μνημονιακή συγκυβέρνηση, η Τρόϊκα, η εποπτεία και κάθε διαχειριστής της επίθεσης.
  • Στάση πληρωμών στους δανειστές - τοκογλύφους και διαγραφή του χρέους σε αυτούς. Προστασία της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων.
  • ΄Εξοδος από το ευρώ και την ΟΝΕ, ρήξη και αποδέσμευση από την Ε.Ε., το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ.
  • Εθνικοποίηση Τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.
  • Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ του εργατικού εισοδήματος σε βάρος των κερδών. Φορολόγηση του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Ριζική μείωση των πολεμικών δαπανών και εξοπλισμών.
  • Στήριξη, ενίσχυση και συντονισμός των Απεργιακών Επιτροπών και των Επιτροπών Αγώνα, που αναδεικνύονται μέσα από το απεργιακό κίνημα.
  • Συμβολή στην ταξική αγωνιστική ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
ΔΕΥΤΕΡΟ :  Να συμβάλουμε στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, που απαιτούν οι ανάγκες της ταξικής πάλης και η εποχή μας. Δηλαδή, στο Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής - Επαναστατικής - Σύγχρονα Κομμουνιστικής Αριστεράς, που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί σημαντικό πρώτο βήμα του, κατάκτηση, προώθηση, πρόπλασμά του.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει στο Μέτωπο αυτό πολύπλευρα: Με το βάθεμα του πολιτικού - προγραμματικού κεκτημένου της, με την αυτοτελή πολιτική δράση και πολιτική εξόρμησή της, με τη διεύρυνσή της (με οργανώσεις και αγωνιστές), με την ανώτερη δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία της, με τις μετωπικές πολιτικές πρωτοβουλίες της, με περιεχόμενο αντικυβερνητικό, αντιΕΕ, αντικαπιταλιστικό - αντιϊμπερια-λιστικό (όπως π.χ. η Πρωτοβουλία κατά Ευρώ - Ε.Ε.).
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως αποφάσισε η Πρώτη Συνδιάσκεψή της (29 - 30/10/11), θα απευθυνθεί με μετωπική λογική και θα αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, με στόχο να οικοδομηθεί μια Μετωπική Αντικαπιταλιστική Αριστερά της Ανατροπής, με βάση το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα που απαιτεί η εποχή μας. Η μετωπική αυτή κατεύθυνση είναι σε ρήξη με τις διάφορες λογικές μετώπων που σήμερα προτείνονται (πατριωτικό, αντι-νεοφιλελεύθερο, αντι-μνημονιακό κ.ά.).
ΤΡΙΤΟ : Να συμβάλουμε στο ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, στο διάλογο μπροστά στους εργαζόμενους, στην επίπονη θεωρητική προσπάθεια για την κατάκτηση και την επαναθεμελίωση του σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού προγράμματος της εποχής μας.
Ανάγκη, που υπογραμμίζεται αφενός αρνητικά. Από τη βαρβαρότητα και βιαιότητα της σημερινής επίθεσης, ακριβώς λόγω της απουσίας συγκροτημένου συνολικού «αντίπαλου δέους». «Είναι η μεγάλη εκδίκηση της έλλειψης στρατηγικής και οράματος. Είναι η ώρα, που η Αριστερά (και μαζί της το Εργατικό Κίνημα) θα πληρώσει ακριβά, αναδρομικά, με τόκο και πρόστιμο, τον εξοβελισμό της κομμουνιστικής στρατηγικής από τον ζώντα, τρέχοντα πολιτικό χρόνο», γράφουν χαρακτηριστικά, σε κοινό άρθρο τους στις 26/11, οι σύντροφοι Δέσποινα Κουτσούμπα και Παν. Μαυροειδής.
Η ανάγκη όμως αυτή προβάλλει κυρίως θετικά. Σήμερα κυοφορούνται νέες υλικές προϋποθέσεις, δημιουργούνται μεγαλύτερες δυνατότητες για ένα σχετικά μαζικό εργατικό ρεύμα σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής και κομμουνιστικής προοπτικής. Που θα διεκδικεί «όλο τον πλούτο» που παράγει, αξίζει και δικαιούται ο κόσμος της εργασίας, το πανανθρώπινο «βασίλειο της Ελευθερίας», τη σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία. Αντίληψη, που θεμελίωσαν οι κλασικοί του Μαρξισμού. Αντίληψη, που οι Μπολσεβίκοι και ο Λένιν, με την οκτωβριανή επανάσταση, την έκαναν υπόθεση του ίδιου του εργατικού κινήματος. Αντίληψη, που δεν είχε ούτε μπορεί να έχει σχέση με τα μεταλλαγμένα καθεστώτα του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, όπου κυριάρχησαν τελικά η εκμετάλλευση και η καταπίεση και που γι΄ αυτό κατέρρευσαν. Αντίληψη, που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση και με τη στρατηγική του λεγόμενου «δημοκρατικού σοσιαλισμού», που στην πράξη ήταν άρνηση του επαναστατικού δρόμου της Αριστεράς και της Κομμουνιστικής προοπτικής.
Η εποχή μας είναι εποχή εκρηκτικών αντιθέσεων, πρωτόγνωρων δυσκολιών αλλά και μεγάλων, νέων δυνατοτήτων, για να απελευθερωθεί και να ευτυχήσει ο εργαζόμενος άνθρωπος, να ζήσει σε αρμονία με τη φύση, με «το ανόργανο σώμα του». 
Εποχή της τέταρτης τεχνολογικής επανάστασης με τους υπολογιστές, τη γενετική και τη βιοτεχνολογία (μετά τον τροχό, τον ατμό, τον ηλεκτρισμό). Κυρίως είναι εποχή της ιστορικά πολυπληθέστερης και ποιοτικά ανώτερης εργατικής τάξης (πρώτη φορά πλειοψηφία στον παγκόσμιο πληθυσμό), όσο ποτέ άλλοτε μορφωμένης και επιστημονικο-τεχνικά καταρτισμένης, εποχή νέων δυνατοτήτων αντεπίθεσής της με στρατηγικό χαρακτήρα, εφόσον φυσικά θα τις γνωρίζει και θα τις συνειδητοποιεί!
΄Οπως τονίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πολιτική απόφαση της 1ης Συνδιάσκεψής της : «Σήμερα η κοινωνική επανάσταση και η εργατική εξουσία νέου τύπου, αποτελούν μεγαλύτερη δυνατότητα από ποτέ, κυρίως γιατί, το ιστορικό τους υποκείμενο, η σύγχρονη εργατική τάξη αποτελεί πλέον τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, είναι - μέσα και παρά τις αντιθέσεις της - περισσότερο κοινωνικοποιημένη, μορφωμένη και διεθνοποιημένη από κάθε άλλη εποχή. Επιπλέον, με την προλεταριοποίηση μεγάλων τμημάτων της επιστημονικής διανόησης, έχει περισσότερες δυνατότητες να συμμαχήσει, πέρα από τα κλασικά μικροαστικά στρώματα της πόλης και τη μικρομεσαία αγροτιά, και με τα νέα μισθωτά στρώματα της διανόησης, κατοχυρώνοντας την εργατική ηγεμονία».
Μπορούμε να ανατρέψουμε την επίθεση, μπορούμε να νικήσουμε!
Η αισιοδοξία μας πηγάζει και την αντλούμε, από το δίκιο των εργαζομένων, από τη βαθιά πίστη στις ιδέες μας, από τις επαναστατικές υλικές δυνατότητες της εποχής μας. Παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις, για να ανατρέψουμε την επίθεση, όχι για να εισπράξουμε εκλογικά και εκ των υστέρων από το πέρασμά της και τα συντρίμμια της. Θέλουμε κόμμα και μέτωπο για το κίνημα και όχι κίνημα για το μέτωπο και για το κόμμα. Υποτάσσουμε τα μέσα (κόμμα, μέτωπο, κίνημα) στο σκοπό που είναι η πλήρης απελευθέρωση των εργαζομένων και όχι το σκοπό στα μέσα, ακυρώνοντας έτσι το σκοπό!
(* Ομιλία σε εκδήλωση ΑΡΑΝ, ΠΑΤΡΑ 14/12/11)

Σύντομη Περιγραφή: 

Δημήτρης Δεσύλλας
Η αισιοδοξία μας πηγάζει από το δίκιο των εργαζομένων, από τη βαθιά πίστη στις ιδέες μας, από τις επαναστατικές υλικές δυνατότητες της εποχής μας. Παλεύουμε, για να ανατρέψουμε την επίθεση, όχι για να εισπράξουμε εκλογικά και εκ των υστέρων από το πέρασμά της και τα συντρίμμια της.